Net4kids Travel Blog

Nog één post dan op deze reis. Om een beetje luchtig af te sluiten. Zit inmiddels in Delhi en begin morgen aan de internettraining voor Smile Foundation.

En als ik dan de Room Service bel in het hotel, roept dat direct herinneringen op... En net als Flappie van Youp van t Hek er elke kerst bijhoort, zo ga ik van 'Ruin sorbees' denk ik maar een traditie maken bij elk India bezoek:

Hardop lezen voor het maximale effect (en dan heeft je gezelschap er ook wat aan):

Room Service (RS): "Morny. Ruin sorbees"
Guest (G): "Sorry, I thought I dialled room-service"
RS: "Rye..Ruin sorbees..morny! Djewish to odor sunteen??"
G: "Uh..yes..I'd like some bacon and eggs"
RS: "Ow July den?"
G: "What??"
RS: "Ow July den?...pry, boy, pooch?"
G : "Oh, the eggs! How do I like them? Sorry, scrambled please."
RS: "Ow July dee bayhcem...crease?"
G: "Crisp will be fine."
RS: "Hokay. An San tos?"
G: "What?"
RS: "San tos. July San tos?"
G: "I don't think so"
RS: "No? Judo one toes??"
G: "I feel really bad about this, but I don't know what 'judo one toes' means."
RS: "Toes! toes!...why djew Don Juan toes? Ow bow singlish mopping we bother?"
G: "English muffin!! I've got it! You were saying 'Toast.' Fine. Yes, an English muffin will be fine."
RS: "We bother?"
G: "No..just put the bother on the side."
RS: "Wad?"
G: "I mean butter...just put it on the side."
RS: "Copy?"
G: "Sorry?"
RS: "Copy...tea...mill?"
G: "Yes. Coffee please, and that's all."
RS: "One Minnie. Ass ruin torino fee, strangle ache, crease baychem, tossy singlish mopping we bother honey sigh, and copy....rye??"
G: "Whatever you say"
RS: "Tendjewberrymud"
G: "You're welcome"

De opzet is eenvoudig: met de Leaseplanbus rijdt Watabaran drie maal per week naar de sloppen van Kathmandu. Een voormalige straatjongen (Moti is zijn naam als ik het goed heb begrepen), ooit opgevangen door Watabaran en nu een 'social worker' zorgt dat het ijs gebroken wordt: we zoeken jongens op op een vuilnisbelt. Daar scharrelen ze een kostje bij elkaar. Ik heb de indruk dat Moti start met een koetjes en kalfjes gesprek, en gaandeweg hoort hij over eventuele problemen. Als er wat is worden de jongens uitgenodigd mee naar de bus te lopen, en krijgen daar een behandeling/medicatie door een verpleegster.

Vooral veel tetanusprikken deze avond. Eén van de jongens is er een tijdje terug uitgepikt omdat hij het ene probleem na het andere had: hij bleek uiteindelijk HIV positief. Zit nu op medicatie dat door het ziekenhuis wordt verstrekt. Die jongen doet z'n verhaal in gebrekkig Engels... Sta ik daar in m'n o'Neill jasje, dikke camera en m'n goede fatsoen... En over half uurtje zit ik weer in mn hotel met mn biertje en een filmpje op de MacBook. Welke emoties het allemaal oproept, weet ik niet eens.

Van wat ik van projecten van Net4kids heb gezien, is dit ook wel de heftigste. Het is ook een heel ander beeld dan de jonge, aandoenlijk kinderen die hun plek al hebben gevonden in een van de Net4kids projecten. Wat ik vanavond zie, is wat er aan vooraf gaat. Bovendien gaat het hier om jongens in de allermoeilijkste leeftijd met vaak al jaren een leven op straat.

Toch slaagt Watabaran erin om sommige van die jongens een plek te geven in een 'home', te zorgen voor normale dingen als eten en een bed, en ze iets van een opleiding te geven. Het risico van drop outs is groot, want de verandering is natuurlijk enorm van het straatleven naar een strak georganiseerd home. Het is dus ook een strenge voorwaarde, dat de jongens zelf willen...

Hier stopt de week Kathmandu. Door naar Delhi....

Tot een volgende post van een Net4kids traveller!

De (dikke) week is voorbij gevlogen. En met de dag werden ze leergieriger. De komst van Bimal is voor de ICT heel goed. Hij weet van wanten. En er zit nu ook een Nepalese vrijwilligster, Mahima, die de handigheid heeft, alleen veel niet weet, maar supersnel oppikt. Ze weet van het bestaan van Skype, maar kan zich er nog niet goed een voorstelling van maken. Maar met een uitleg van een paar minuten is ze aan de gang en heeft ze al oude studievrienden uit Bangalore gevonden. 't Zou heel mooi zijn als zij een vaste plek bij NMG krijgt. Ze hoopt er in elk geval vurig op... Kwestie van budget? Is me niet helemaal duidelijk geworden.

Ook hier weer de zelfde constatering over het sturen van materiaal. Verouderde computers, soms Duitstalige... Soms niet eens netjes opnieuw geinstalleerd. 't Is niet zo erg als wat ik in Ghana hier en daar heb aangetroffen, maar niet alles wat gratis wordt gegeven, is ook een welkome gift. Leerpunt voor de gevers, maar ook voor de ontvangers.

Wat moeten ze ermee? Heb beloofd ze wat goede apparatuur te sturen. De notebook die ik jaren terug doneerde is echt aan vervanging toe, en nog wat andere dingetjes.

Een klein tegenslag: mn flash-card met foto's van gisteravond (Mobile Health Service) is gecrasht. Ga de foto's proberen te recoveren. Als dat lukt, plaats ik ze vanavond nog.

De homes van Watabaran. Op de eerste foto zie je Simla, 'wereldberoemd' geworden binnen Leaseplan (de grote sponsor voor Watabaran) met de foto die ik vier jaar terug van haar maakte. De Leaseplan foto hangt ook overal in de home. Leuk te zien. De andere meisjes waren wel wat jaloers....

Vandaag een soort herkansing: bij het vorige bezoek met Mariëlle aan Kathmandu hebben we door stakingen/curfues het bezoek aan Watabaran maar in een paar uur moeten doen.

Nu ben ik de hele dag met Poonam op pad geweest: eerst naar de boys en girls home. Niet heel ver in kilometers, wel in tijd, hobbels in de weg en totale gekte in het verkeer.

Zo'n bezoek is vooral hartverwarmend: daar zitten de kids die al op de goede plek zitten: in een veilige omgeving, op een prachtige plek, een mooi thuis.

Zo heel anders was het vanavond, je kunt gerust zeggen hartverscheurend: ben meegeweest met de Mobile Health Service. Drie maal in de week rijden ze naar min-of-meer vaste plekken in de sloppen om daar medische zorg te geven aan straatkinderen die soms proberen op de vuilnisbelten een kostje te verdienen of via bedelen of nog erger.

Dat die de weg niet vinden naar reguliere medische hulp is niet verwonderlijk. Vanuit de Leaseplanbus is er wondverzorging, medicatie voor verschillende probleempjes etc. En dan ook ineens kan het heel heftig worden. Een jongen van een jaar of 22 is een tijdje terug door verschillende infecties eruit geplukt. Na een test bleek hij HIV positief. Hij deed vanavond zijn verhaal.... Dan weet ik ineens niet meer wat te doen. Maak ik nog mooie foto's of laat ik het allemaal maar ff lopen. "De man met de hamer kwam weer langs" zoals ik dat met Yell noemde.

Terug in het hotel heb ik het ff heel zwaar. t Is bizar als je twintig minuten na zo'n ervaring weer in je comfortabele kamer zit. Het probleem is natuurlijk niet anders dan wanneer je thuis aan de gracht zit, maar ja, hier is er de harde confrontatie.

Dit is mijn les deze week: eentje in nederigheid.

Het is niet voor niets dat Loek steeds zegt: alle problemen van de wereld los je niet op, maar als je één probleem oplost, en nog één en nog één, dan betekent dat wel een veel betere wereld voor dat ene kind.

Pffff. Wat een dag.