Net4kids Travel Blog

Vandaag een soort herkansing: bij het vorige bezoek met Mariëlle aan Kathmandu hebben we door stakingen/curfues het bezoek aan Watabaran maar in een paar uur moeten doen.

Nu ben ik de hele dag met Poonam op pad geweest: eerst naar de boys en girls home. Niet heel ver in kilometers, wel in tijd, hobbels in de weg en totale gekte in het verkeer.

Zo'n bezoek is vooral hartverwarmend: daar zitten de kids die al op de goede plek zitten: in een veilige omgeving, op een prachtige plek, een mooi thuis.

Zo heel anders was het vanavond, je kunt gerust zeggen hartverscheurend: ben meegeweest met de Mobile Health Service. Drie maal in de week rijden ze naar min-of-meer vaste plekken in de sloppen om daar medische zorg te geven aan straatkinderen die soms proberen op de vuilnisbelten een kostje te verdienen of via bedelen of nog erger.

Dat die de weg niet vinden naar reguliere medische hulp is niet verwonderlijk. Vanuit de Leaseplanbus is er wondverzorging, medicatie voor verschillende probleempjes etc. En dan ook ineens kan het heel heftig worden. Een jongen van een jaar of 22 is een tijdje terug door verschillende infecties eruit geplukt. Na een test bleek hij HIV positief. Hij deed vanavond zijn verhaal.... Dan weet ik ineens niet meer wat te doen. Maak ik nog mooie foto's of laat ik het allemaal maar ff lopen. "De man met de hamer kwam weer langs" zoals ik dat met Yell noemde.

Terug in het hotel heb ik het ff heel zwaar. t Is bizar als je twintig minuten na zo'n ervaring weer in je comfortabele kamer zit. Het probleem is natuurlijk niet anders dan wanneer je thuis aan de gracht zit, maar ja, hier is er de harde confrontatie.

Dit is mijn les deze week: eentje in nederigheid.

Het is niet voor niets dat Loek steeds zegt: alle problemen van de wereld los je niet op, maar als je één probleem oplost, en nog één en nog één, dan betekent dat wel een veel betere wereld voor dat ene kind.

Pffff. Wat een dag.