Net4kids Travel Blog

De opzet is eenvoudig: met de Leaseplanbus rijdt Watabaran drie maal per week naar de sloppen van Kathmandu. Een voormalige straatjongen (Moti is zijn naam als ik het goed heb begrepen), ooit opgevangen door Watabaran en nu een 'social worker' zorgt dat het ijs gebroken wordt: we zoeken jongens op op een vuilnisbelt. Daar scharrelen ze een kostje bij elkaar. Ik heb de indruk dat Moti start met een koetjes en kalfjes gesprek, en gaandeweg hoort hij over eventuele problemen. Als er wat is worden de jongens uitgenodigd mee naar de bus te lopen, en krijgen daar een behandeling/medicatie door een verpleegster.

Vooral veel tetanusprikken deze avond. Eén van de jongens is er een tijdje terug uitgepikt omdat hij het ene probleem na het andere had: hij bleek uiteindelijk HIV positief. Zit nu op medicatie dat door het ziekenhuis wordt verstrekt. Die jongen doet z'n verhaal in gebrekkig Engels... Sta ik daar in m'n o'Neill jasje, dikke camera en m'n goede fatsoen... En over half uurtje zit ik weer in mn hotel met mn biertje en een filmpje op de MacBook. Welke emoties het allemaal oproept, weet ik niet eens.

Van wat ik van projecten van Net4kids heb gezien, is dit ook wel de heftigste. Het is ook een heel ander beeld dan de jonge, aandoenlijk kinderen die hun plek al hebben gevonden in een van de Net4kids projecten. Wat ik vanavond zie, is wat er aan vooraf gaat. Bovendien gaat het hier om jongens in de allermoeilijkste leeftijd met vaak al jaren een leven op straat.

Toch slaagt Watabaran erin om sommige van die jongens een plek te geven in een 'home', te zorgen voor normale dingen als eten en een bed, en ze iets van een opleiding te geven. Het risico van drop outs is groot, want de verandering is natuurlijk enorm van het straatleven naar een strak georganiseerd home. Het is dus ook een strenge voorwaarde, dat de jongens zelf willen...

Hier stopt de week Kathmandu. Door naar Delhi....

Tot een volgende post van een Net4kids traveller!