Net4kids Travel Blog

Vandaag een dag voor rest & relaxation. Niet vanwege een westers nieuwjaar, maar vanwege het Nepalese weekend. In dezelfde pose als vier jaar terug: op het dakterras van het Kathmandu Guesthouse....

Een doel van deze reis is natuurlijk ook om weer nieuwe foto's te maken van de projecten: NMG en Watabaran. Hierbij een kleine selectie.

Hier was t om begonnnen: de onderwijzers en staf van Nepal Matri Griha wat lessen geven in applicaties als Photoshop, Powerpoint, Word en misschien wat hulp bij onderhoud van de PC's en het geven van wat basisles in fotografie. Ooit met Marielle een klein begin gemaakt, en Shoba heeft me daarna een paar keer gevraagd of ik niet nog een keer wilde komen.

Een mooie aanleiding om daar eindelijk invulling aan te geven, kwam met de opdracht voor een internet training aan Smile in Delhi. Daar 'moest' ik natuurlijk wel een week Kathmandu aan koppelen.

Het is goed te zien dat het niveau flink is opgekrikt in die vier jaar. De meesten kunnen goed overweg met de PC, en het zijn heel concrete vragen waar ik ze mee kan helpen.

Als case gebruiken we de nieuwsbrieven die NMG aan haar sponsors en supporters stuurt. Omdat ze maar een flinterdun internet lijntje hebben, staat de email uren te stampen om een nieuwsbrief weg te krijgen van 2 of 3 MB. We lopen dus het hele traject door van foto's verkleinen/croppen/optimaliseren en dan op de goede manier in het Word document plakken. Een bekend traject, want een overbekend probleem voor veel organisaties waar we als Net4kids mee werken.

We zitten met een stel in een vergaderzaal van NMG: op de grond rond de laptop van Shoba. Met een dikke jas aan, want het wil niet warm worden. Echte verwarming is er niet. 's Nachts is het rond het vriespunt, overdag in de zon heel aangenaam, een graad of 18. Maar binnen blijft t koud.

Omdat er geen electricity is kan ik m'n beamer helaas niet gebruiken, dat trekt de aggregaat niet.

Na de arbeid was het goed 'rusten': spelletjes met de kinderen van het weeshuis. Ik ken ze allemaal wel van de foto's, en een paar herinner ik me goed van vier jaar terug. En mij herkennen ze natuurlijk ook: "Uncle! Uncle!". (elke grote witte man is Uncle, elke witte vrouw een Auntie, lekker makkelijk)

's Avonds bij Shoba en Bimal heerlijk gegeten. En rond 8 uur weer naar huis gestuurd. Door de power cuts is het pikkedonker, en ze willen graag dat we een beetje op tijd weer in het hotel zitten...

Net ben ik 48 uur in Kathmandu, en de ervaringen zijn nu al nauwelijks te verwerken. Weer in het vertrouwde Kathmandu Guesthouse ingecheckt, krijg ik meteen een telefoontje van Bimal om de volgende dag mee te gaan naar een school in de bergen. Daar gaan ze een paar keer per jaar heen voor wat 'support'. Of ik zin heb. Natuurlijk.

Meld me om 9 uur bij Nepal Matri Griha (het weeshuis en de school die door Net4kids worden gesteund). Daar blijkt er wel iets meer vast te zitten aan deze fieldtrip: we maken eerst een rit van een uur met een four wheel drive pick up. Als de weg te stijl wordt, stappen de passagiers (Bimal, Shoba, nog twee NMG medewerkers en twee Nederlandse vrijwilligers en ik) uit om naar boven te klimmen, een forse trekking met een stijle klim van ruim een uur, en dan nog een 'wandeling' van nog eens een uurtje. Ben hier niet echt op voorbereid: gelukkig wel goede schoenen, snel nog een flesje water gescored, maar ben nog echt niet geacclimatiseerd: nachtje vliegen zonder slaap, 5 uur tijdsverschil, 1400 m hoogteverschil, en niet te vergeten: het kerstdiner nog maar net achter mn kiezen).

Bij de school aangekomen, blijken we er sneller te zijn dan de four wheel drive.... Die komt uiteindelijk aan met de materialen: schriften, potloden, zeep, tandpasta, tandenborstel. Pas dan wordt t doel van de missie me duidelijk. Op deze overheidsschool ontbreekt er veel en NMG maakt deze trip een paar keer per jaar voor bevoorrading, meestal gekoppeld aan een thema. Deze keer: persoonlijke hygiene: handen wassen na toiletgang en twee maal daags tandenpoetsen. In een grote kring van leerlingen wordt het belang uitgelegd en volgt er een poets-en wasdemonstratie. De jonge vrijwilligers snappen niet goed dat ze dat besef hier nog niet hebben, maar ik stam nog uit de tijd dat de consultatiebureaus in Nederland ook dat soort dingen nog bij de 'jonge ouders' aankaarten.

Als lunch worden we uitgenodigd bij een van de dorpsbewoners. We krijgen daar thee en aardappels. Heb nog nooit zo lekker aardappel gegeten: een nieuwe aardappel met een soort chutney van gember, knoflook en zout.

Bimal en Shoba doen hier allerlei inkopen: groeten, verse koeienmest, een kip en een haan (dat levert een forse vertraging op: de haan laat zich slecht vangen).

We maken de dodenrit naar beneden met de four wheel drive: staand in de bak, geleund op een schouderhoge opbouw en naar voren kijkend. Dan heb je tenminste nog de illusie dat je de klappen aan ziet komen. Je snapt niet dat je het in Nederland over een paar weken weer belangrijk vindt, dat je een riem aansnoert op de achterbank van een robuuste VW Golf.

Kortom: ik keer terug van een tandenpoetsles in een woeste rit tussen koeienpoep en levende kippen.