zaterdag, januari 14, 2006
Foto's
De foto's die we maken hebben meerdere functies: natuurlijk is t een mooie serie om voor de nieuwe website te gebruiken (en we hebben een plannetje voor een fotoboek), maar t is met de kinderen ook een heel spel: ze willen allemaal op de foto. Nu snap ik ook waarom ik eindeloos portretten kreeg van eerdere bezoekers. Je ontkomt er niet aan. Wij proberen om vooral ook 'actie' te fotograferen: dus op school, in de therapie, bij het sporten, tijdens het eten....
Bij het Save project gaan een paar kinderen helemaal uit hun bol als ze hun eigen foto op de camera kunnen terugzien. Dan moet er natuurlijk nog één en nog één...
Bij het Save project gaan een paar kinderen helemaal uit hun bol als ze hun eigen foto op de camera kunnen terugzien. Dan moet er natuurlijk nog één en nog één...
Apanjan
Overtreffende trap...
Gisteren hebben we ons project Apanjan bezocht. Het kan wel mooier. Ik denk echt serieus dat we nu alles gehad hebben. Apanjan is een campus voor gehandicapte kindertjes. Heel mooi opgezet, heel schoon, ruim, en de kinderen hebben het er duidelijk naar hun zin.
Net4kids sponsort daar het meisjesgebouw. Dat is net neergezet. Ach wat mooi. We werden verwelkomd door een paar van de kindertjes, kregen bloemen en daarna een rondleiding. Hartstikke leuk. De kids krijgen daar goeie begeleiding. Fysiotherapie, bezigheidstherapie, scholing, noem het maar op. En je ziet ze echt vooruit gaan. Heel erg leuk.
En alsof het allemaal niet op kon, hebben we daarna nog een huis bezocht van dezelfde stichting van Project Apanjan (OFFER), voor met HIV besmette kinderen. Deze kinderen krijgen medicijnen dus kunnen goed functioneren. Het zijn er nu 3, maar het plan is dat het er over een tijdje ongeveer 30 worden. Er is al een stuk land, waarop dan een gebouw gezet moet gaan worden voor dit doel. Ook weer zo'n fijne organisatie. Met een heel bevlogen directeur, Kollal, die ons heeft rondgeleid, en ook niet ophoudt met nieuwe dingen bedenken om het allemaal nog mooier en fijner te maken voor de kinderen.
Naast deze twee projecten hebben ze ook een aantal scholen en andere projecten, waarvan we er vandaag nog 3 gezien hebben. Een tehuis voor jongens, en een voor meisjes. Straatkindertjes zonder ouders. En een project om straatkinderen te begeleiden met hun huiswerk, checkups te laten doen door dokers, en ze wat intensiever te begeleiden.
Nou ja, zal ik nog doorgaan? Ik weet niet meer zo goed wat te zeggen. Het is een beetje op.
Ik voel me opgelucht dat het voorbij is in Calcutta, en schuldig tegelijk, omdat ik weg mag. En zoveel mensen dat niet kunnen.
Maar het is heftig. 's Ochtends voel ik me alsof ik 2 pakjes sigaretten gerookt heb, de smog de hele dag bezorgt ons hoofdpijn en verkoudheid. Het getoeter en al die mensen maakt dat je af en toe heel hard wilt wegrennen. Teveel mensen op een te kleine oppervlakte. Teveel.
Maar zoo mooi. Had het niet willen missen, dat niet.
Morgen hebben we een dagje vrij! YES. Gaan we eens kijken wat er nog meer te beleven valt in Calcutta. Dan vliegen we maandag naar Kathmandu. Een nieuw avontuur.
Tot snel,
Liefs uit Calcutta
Yell
Gisteren hebben we ons project Apanjan bezocht. Het kan wel mooier. Ik denk echt serieus dat we nu alles gehad hebben. Apanjan is een campus voor gehandicapte kindertjes. Heel mooi opgezet, heel schoon, ruim, en de kinderen hebben het er duidelijk naar hun zin.
Net4kids sponsort daar het meisjesgebouw. Dat is net neergezet. Ach wat mooi. We werden verwelkomd door een paar van de kindertjes, kregen bloemen en daarna een rondleiding. Hartstikke leuk. De kids krijgen daar goeie begeleiding. Fysiotherapie, bezigheidstherapie, scholing, noem het maar op. En je ziet ze echt vooruit gaan. Heel erg leuk.
En alsof het allemaal niet op kon, hebben we daarna nog een huis bezocht van dezelfde stichting van Project Apanjan (OFFER), voor met HIV besmette kinderen. Deze kinderen krijgen medicijnen dus kunnen goed functioneren. Het zijn er nu 3, maar het plan is dat het er over een tijdje ongeveer 30 worden. Er is al een stuk land, waarop dan een gebouw gezet moet gaan worden voor dit doel. Ook weer zo'n fijne organisatie. Met een heel bevlogen directeur, Kollal, die ons heeft rondgeleid, en ook niet ophoudt met nieuwe dingen bedenken om het allemaal nog mooier en fijner te maken voor de kinderen.
Naast deze twee projecten hebben ze ook een aantal scholen en andere projecten, waarvan we er vandaag nog 3 gezien hebben. Een tehuis voor jongens, en een voor meisjes. Straatkindertjes zonder ouders. En een project om straatkinderen te begeleiden met hun huiswerk, checkups te laten doen door dokers, en ze wat intensiever te begeleiden.
Nou ja, zal ik nog doorgaan? Ik weet niet meer zo goed wat te zeggen. Het is een beetje op.
Ik voel me opgelucht dat het voorbij is in Calcutta, en schuldig tegelijk, omdat ik weg mag. En zoveel mensen dat niet kunnen.
Maar het is heftig. 's Ochtends voel ik me alsof ik 2 pakjes sigaretten gerookt heb, de smog de hele dag bezorgt ons hoofdpijn en verkoudheid. Het getoeter en al die mensen maakt dat je af en toe heel hard wilt wegrennen. Teveel mensen op een te kleine oppervlakte. Teveel.
Maar zoo mooi. Had het niet willen missen, dat niet.
Morgen hebben we een dagje vrij! YES. Gaan we eens kijken wat er nog meer te beleven valt in Calcutta. Dan vliegen we maandag naar Kathmandu. Een nieuw avontuur.
Tot snel,
Liefs uit Calcutta
Yell
vrijdag, januari 13, 2006
De muis....
De communicatietools
Het is natuurlijk mijn taak de foto's op het log te zetten. Maar ja, dat wil vandaag niet: de muis van de computer van Loreto is vandaag naar een meeting met de government. Hij hangt waarschijnlijk ergens aan een laptoppie. Dat geeft mij meteen ruimte voor een wat 'lichtere' posting vandaag.
...en de communicatie
Wat eindeloos grappig blijft zijn de gesprekken hier met allerlei mensen. Als ze een vraag van mij niet begrijpen, is dat geen enkel beletsel om toch een antwoord te geven. En op mijn beurt roep ik af en toe ook maar wat als ik dingen niet begrijp/niet kan verstaan. Aan het ontbijt krijg ik steeds een vraag van een ober: kliewit? kliewit? Ikke niet begrijp wat hij bedoelt.... Maar nu dringt het door: hij vraagt "Clear it?" Afruimen dus van de lege borden en glazen. Dat doet me denken aan een email die ooit een tijdje de ronde deed:
The following is a telephone exchange between a hotel guest and room-service at a hotel in Asia, which was recorded and published in the Far East Economic Review.
Room Service (RS): "Morny. Ruin sorbees"
Guest (G): "Sorry, I thought I dialled room-service"
RS: "Rye..Ruin sorbees..morny! Djewish to odor sunteen??"
G: "Uh..yes..I'd like some bacon and eggs"
RS: "Ow July den?"
G: "What??"
RS: "Ow July den?...pry, boy, pooch?"
G : "Oh, the eggs! How do I like them? Sorry, scrambled please."
RS: "Ow July dee bayhcem...crease?"
G: "Crisp will be fine."
RS: "Hokay. An San tos?"
G: "What?"
RS: "San tos. July San tos?"
G: "I don't think so"
RS: "No? Judo one toes??"
G: "I feel really bad about this, but I don't know what 'judo one toes' means."
RS: "Toes! toes!...why djew Don Juan toes? Ow bow singlish mopping we bother?"
G: "English muffin!! I've got it! You were saying 'Toast.' Fine. Yes, an English muffin will be fine."
RS: "We bother?"
G: "No..just put the bother on the side."
RS: "Wad?"
G: "I mean butter...just put it on the side."
RS: "Copy?"
G: "Sorry?"
RS: "Copy...tea...mill?"
G: "Yes. Coffee please, and that's all."
RS: "One Minnie. Ass ruin torino fee, strangle ache, crease baychem, tossy singlish mopping we bother honey sigh, and copy....rye??"
G: "Whatever you say"
RS: "Tendjewberrymud"
G: "You're welcome"
Het is natuurlijk mijn taak de foto's op het log te zetten. Maar ja, dat wil vandaag niet: de muis van de computer van Loreto is vandaag naar een meeting met de government. Hij hangt waarschijnlijk ergens aan een laptoppie. Dat geeft mij meteen ruimte voor een wat 'lichtere' posting vandaag.
...en de communicatie
Wat eindeloos grappig blijft zijn de gesprekken hier met allerlei mensen. Als ze een vraag van mij niet begrijpen, is dat geen enkel beletsel om toch een antwoord te geven. En op mijn beurt roep ik af en toe ook maar wat als ik dingen niet begrijp/niet kan verstaan. Aan het ontbijt krijg ik steeds een vraag van een ober: kliewit? kliewit? Ikke niet begrijp wat hij bedoelt.... Maar nu dringt het door: hij vraagt "Clear it?" Afruimen dus van de lege borden en glazen. Dat doet me denken aan een email die ooit een tijdje de ronde deed:
The following is a telephone exchange between a hotel guest and room-service at a hotel in Asia, which was recorded and published in the Far East Economic Review.
Room Service (RS): "Morny. Ruin sorbees"
Guest (G): "Sorry, I thought I dialled room-service"
RS: "Rye..Ruin sorbees..morny! Djewish to odor sunteen??"
G: "Uh..yes..I'd like some bacon and eggs"
RS: "Ow July den?"
G: "What??"
RS: "Ow July den?...pry, boy, pooch?"
G : "Oh, the eggs! How do I like them? Sorry, scrambled please."
RS: "Ow July dee bayhcem...crease?"
G: "Crisp will be fine."
RS: "Hokay. An San tos?"
G: "What?"
RS: "San tos. July San tos?"
G: "I don't think so"
RS: "No? Judo one toes??"
G: "I feel really bad about this, but I don't know what 'judo one toes' means."
RS: "Toes! toes!...why djew Don Juan toes? Ow bow singlish mopping we bother?"
G: "English muffin!! I've got it! You were saying 'Toast.' Fine. Yes, an English muffin will be fine."
RS: "We bother?"
G: "No..just put the bother on the side."
RS: "Wad?"
G: "I mean butter...just put it on the side."
RS: "Copy?"
G: "Sorry?"
RS: "Copy...tea...mill?"
G: "Yes. Coffee please, and that's all."
RS: "One Minnie. Ass ruin torino fee, strangle ache, crease baychem, tossy singlish mopping we bother honey sigh, and copy....rye??"
G: "Whatever you say"
RS: "Tendjewberrymud"
G: "You're welcome"
donderdag, januari 12, 2006
Kan er ook nog wel bij...?
Gisteren was heftig. Na enkele biertjes en goed eten 's avonds voelde ik me wel wat beter. Alsof je even kunt ontsnappen aan de werkelijkheid van de stad. Dat is niet zo. Of wel. Ik ben er nog niet uit.
Het achtervolgt je, de stad. Af en toe vind je een 'pocket' ergens, een restaurant, internetcafe, of winkelstraat, die er heel westers uitziet. Dan lijkt het even alsof je niet midden in alle hevigheid zit. Alsof je even kunt ontsnappen. En ik moet zeggen, dat is wel fijn. Het is moeilijk om de hele dag in zo'n andere wereld te zitten, waar je eigenlijk geen privacy hebt, geconfronteerd wordt met alle heftigheid die er is in de wereld, op zo'n enorm grote schaal, zo dichtbij, met 13 miljoen Indiers in een stad, mensen op straat levend, slapend, wonend, stof, smog, heel veel getoeter, bollywoodmuziek, gerochel, ....
Nu zit ik in zo'n pocket dus. I-Way. De internetcafe-keten in India. En straks stappen we nog zo'n pocket binnen, een restaurant waar je 90% van de stad nooit zult zien. Nou ja.
Vandaag zijn we naar Loreto Bowbazar geweest. Een van de Loreto scholen waar een paar honderd Rainbow kinderen zitten. Zo worden ze genoemd, straatkinderen is niet echt een bevorderlijke naam voor ze.. Affijn, het concept is hetzelfde, de rainbows wonen in de school, en worden klaargestoomd om naar de reguliere scholen te gaan, alwaar ze lekker mixen met de rijke kinderen.
We hebben een snelle rondleiding gehad en gesproken met Sister Anita, een mooie Indiase die daar de boel runt. Fantastisch wederom. Kindertjes die een dans doen voor ons, en daarna allemaal op de foto willen. Popjes. Popjes.
Het aardige hier is dat bijna alle kinderen elke middag twee uur naar 'huis' gaan. Huis tussen aanhalingstekens want echt een huis is het niet. Meer twee vierkante meter met een stuk zeil erboven, op straat ergens. Maar ze gaan. Dan helpen ze hun ouders voor een paar uur, en dan komen ze weer terug, voor huiswerk, het avondeten en de nacht. De meesten zijn 's nachts niet veilig op de straten, omdat er altijd wel ergens (sexueel) geweld of alcoholisme of een combinatie daarvan op de loer ligt, al dan niet binnen de familie. Maar thuis blijft thuis dus ze verliezen de band met hun ouders niet. Daarnaast kunnen zij, doordat ze op school zitten, hun ouders helpen met van alles (rekenen, lezen, etc).
Afhankelijk van de leeftijd die ze hebben wanneer ze binnenkomen, worden ze klaargestoomd voor English Medium School of Bengali Medium School. Als ze al vrij oud zijn gaan ze naar een school in hun eigen taal, en als ze jonger zijn en nog goed engels kunnen leren gaan ze naar de Engelse Medium School. Ook wanneer de kans aanwezig is dat hun ouders ze op een dag weghalen uit het programma, worden ze naar de Bengaalse scholen gestuurd, dan kunnen ze later alsnog naar een Government school, in hun eigen taal. Nou ja, je begrijpt, er zit een heel systeem in.
Fijn weer, om te zien wat daar allemaal gebeurt. Het begon aardig te wennen. Het was een mooie ochtend.
Oude daklozen
En toen kwamen we terug in Loreto Sealdah, bij Sister Cyril, want we zouden met haar lunchen. Nou wilde het geval dat een groepje rainbows net voor hun dagelijkse rondje door het station ging, of we meewilden?
Tuurlijk.
Elke dag worden door de Loreto school 39 maaltijden uitgedeeld in het station vlakbij, aan oudere daklozen die daar wonen. Via het programma FOKE (Friends Of Kolkata Elderly). De rainbows zelf helpen mee met de distributie, praten een beetje met de mensen, alsof het hun oma's zijn. Er is een programma voor oudere daklozen, en een tehuis, maar de meesten willen niet weg van hun vaste plek in het station, omdat ze bang zijn dat hun familie ze dan niet meer kan vinden. Terwijl de ironie wil dat ze meestal door hun eigen familie het huis uitgezet zijn, en die familie ze nooit komt opzoeken. Nou ja, waanzinnige omstandigheden weer. Ik dacht dat we het wel gezien hadden nu. Dream on baby. Dit is Calcutta.
Elke oudere dakloze kennen ze, ze weten precies waar ze allemaal zitten, dus in een uur ofzo rennen ze het hele station door op zoek naar deze regulars. Stuk voor stuk krijgen ze rijst en groenten. Elke dag. De rainbows zijn er erg geroutineerd in. Ik weet niet wat meer indruk maakte, het feit dat er zoveel zijn, of het feit dat de rainbows zo alledaags de maaltijden uitdelen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is...
En het feit dat het zo grootschalig en 'in-your-face' is, maakt ook dat het hard aankomt. Er is weer geen ontsnappen aan. De rainbows trekken ons overal bij, foto's moeten we maken. Van de arme oudjes. Au.
Mijn woorden zijn op. Wederom. Ook hier zal ik wel weer aan wennen. Maar ik kan niet helpen elke keer te bedenken dat ik weer weg mag straks... Over referentiekaders gesproken.. Wat is dit toch voor wereld?
Deze stad is ongelooflijk. De programma's hier zijn ongelooflijk. De impact ervan.. Ik ga Sister Cyril voordragen voor de nobelprijs voor de vrede, in navolging van Sister Teresa.
Het is tijd dit allemaal weer heel even te vergeten in een andere 'pocket'. Kan het niet allemaal tegelijk verwerken. En morgen is er weer een dag, gaan we naar een ander project, Apanjan, daarover later dus meer.
May you be happy, dan maar weer.
Yell
Gisteren was heftig. Na enkele biertjes en goed eten 's avonds voelde ik me wel wat beter. Alsof je even kunt ontsnappen aan de werkelijkheid van de stad. Dat is niet zo. Of wel. Ik ben er nog niet uit.
Het achtervolgt je, de stad. Af en toe vind je een 'pocket' ergens, een restaurant, internetcafe, of winkelstraat, die er heel westers uitziet. Dan lijkt het even alsof je niet midden in alle hevigheid zit. Alsof je even kunt ontsnappen. En ik moet zeggen, dat is wel fijn. Het is moeilijk om de hele dag in zo'n andere wereld te zitten, waar je eigenlijk geen privacy hebt, geconfronteerd wordt met alle heftigheid die er is in de wereld, op zo'n enorm grote schaal, zo dichtbij, met 13 miljoen Indiers in een stad, mensen op straat levend, slapend, wonend, stof, smog, heel veel getoeter, bollywoodmuziek, gerochel, ....
Nu zit ik in zo'n pocket dus. I-Way. De internetcafe-keten in India. En straks stappen we nog zo'n pocket binnen, een restaurant waar je 90% van de stad nooit zult zien. Nou ja.
Vandaag zijn we naar Loreto Bowbazar geweest. Een van de Loreto scholen waar een paar honderd Rainbow kinderen zitten. Zo worden ze genoemd, straatkinderen is niet echt een bevorderlijke naam voor ze.. Affijn, het concept is hetzelfde, de rainbows wonen in de school, en worden klaargestoomd om naar de reguliere scholen te gaan, alwaar ze lekker mixen met de rijke kinderen.
We hebben een snelle rondleiding gehad en gesproken met Sister Anita, een mooie Indiase die daar de boel runt. Fantastisch wederom. Kindertjes die een dans doen voor ons, en daarna allemaal op de foto willen. Popjes. Popjes.
Het aardige hier is dat bijna alle kinderen elke middag twee uur naar 'huis' gaan. Huis tussen aanhalingstekens want echt een huis is het niet. Meer twee vierkante meter met een stuk zeil erboven, op straat ergens. Maar ze gaan. Dan helpen ze hun ouders voor een paar uur, en dan komen ze weer terug, voor huiswerk, het avondeten en de nacht. De meesten zijn 's nachts niet veilig op de straten, omdat er altijd wel ergens (sexueel) geweld of alcoholisme of een combinatie daarvan op de loer ligt, al dan niet binnen de familie. Maar thuis blijft thuis dus ze verliezen de band met hun ouders niet. Daarnaast kunnen zij, doordat ze op school zitten, hun ouders helpen met van alles (rekenen, lezen, etc).
Afhankelijk van de leeftijd die ze hebben wanneer ze binnenkomen, worden ze klaargestoomd voor English Medium School of Bengali Medium School. Als ze al vrij oud zijn gaan ze naar een school in hun eigen taal, en als ze jonger zijn en nog goed engels kunnen leren gaan ze naar de Engelse Medium School. Ook wanneer de kans aanwezig is dat hun ouders ze op een dag weghalen uit het programma, worden ze naar de Bengaalse scholen gestuurd, dan kunnen ze later alsnog naar een Government school, in hun eigen taal. Nou ja, je begrijpt, er zit een heel systeem in.
Fijn weer, om te zien wat daar allemaal gebeurt. Het begon aardig te wennen. Het was een mooie ochtend.
Oude daklozen
En toen kwamen we terug in Loreto Sealdah, bij Sister Cyril, want we zouden met haar lunchen. Nou wilde het geval dat een groepje rainbows net voor hun dagelijkse rondje door het station ging, of we meewilden?
Tuurlijk.
Elke dag worden door de Loreto school 39 maaltijden uitgedeeld in het station vlakbij, aan oudere daklozen die daar wonen. Via het programma FOKE (Friends Of Kolkata Elderly). De rainbows zelf helpen mee met de distributie, praten een beetje met de mensen, alsof het hun oma's zijn. Er is een programma voor oudere daklozen, en een tehuis, maar de meesten willen niet weg van hun vaste plek in het station, omdat ze bang zijn dat hun familie ze dan niet meer kan vinden. Terwijl de ironie wil dat ze meestal door hun eigen familie het huis uitgezet zijn, en die familie ze nooit komt opzoeken. Nou ja, waanzinnige omstandigheden weer. Ik dacht dat we het wel gezien hadden nu. Dream on baby. Dit is Calcutta.
Elke oudere dakloze kennen ze, ze weten precies waar ze allemaal zitten, dus in een uur ofzo rennen ze het hele station door op zoek naar deze regulars. Stuk voor stuk krijgen ze rijst en groenten. Elke dag. De rainbows zijn er erg geroutineerd in. Ik weet niet wat meer indruk maakte, het feit dat er zoveel zijn, of het feit dat de rainbows zo alledaags de maaltijden uitdelen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is...
En het feit dat het zo grootschalig en 'in-your-face' is, maakt ook dat het hard aankomt. Er is weer geen ontsnappen aan. De rainbows trekken ons overal bij, foto's moeten we maken. Van de arme oudjes. Au.
Mijn woorden zijn op. Wederom. Ook hier zal ik wel weer aan wennen. Maar ik kan niet helpen elke keer te bedenken dat ik weer weg mag straks... Over referentiekaders gesproken.. Wat is dit toch voor wereld?
Deze stad is ongelooflijk. De programma's hier zijn ongelooflijk. De impact ervan.. Ik ga Sister Cyril voordragen voor de nobelprijs voor de vrede, in navolging van Sister Teresa.
Het is tijd dit allemaal weer heel even te vergeten in een andere 'pocket'. Kan het niet allemaal tegelijk verwerken. En morgen is er weer een dag, gaan we naar een ander project, Apanjan, daarover later dus meer.
May you be happy, dan maar weer.
Yell
De man met de hamer
Vandaag is ie bij mij langsgeweest: de man met de hamer. Zelden zo'n heftige dag meegemaakt. Het heeft alles te maken met de 'wandeling' die we met een paar vrouwen en kinderen van Sealdah School hebben gemaakt langs bijna 40 vrouwen die in de buurt van de school op straat leven. Dagelijks krijgen ze een maaltijd. De vrouwen leven allemaal rond het station. Het 'team' gaat routineus de ronde en zoekt de vrouwen op de perrons, in de verschillende hallen en op een aantal plekken buiten. Ze krijgen te eten, een homeopatische arts loopt mee en die deelt hier en daar wat medicijnen uit. Wat we te zien krijgen is van een onbeschrijfelijke heftigheid. Bizar is de routine die het 'team' ook heeft met het meenemen van bezoekers: we moeten bij elke vrouw een foto maken. Ik voel me soms uiterst gegeneerd, maak de foto en bedank de vrouwen. Van veel krijg ik een hele brede grijns terug. Ik weet niet wat voor n emoties me allemaal overmannen.... Het is allemaal even helemaal op.
Terug op de school zoek ik een rustig plekkie uit om op adem te komen. Dat blijkt een goede keuze: veel van de kinderen hangen binnen de kortste keren om me heen en we hebben dolle pret. Ze willen natuurlijk weer allemaal op de foto en de video en we bedenken steeds weer nieuwe houdingen en situaties. Een meisje genaamd 'Tukituki' of zoiets ploft uiteindelijk om m'n schoot en valt prompt in slaap.
Marielle laat Eric de hulpmiddelen zien die we gister hebben klaargezet, ik installeer nog even een album-tool en de pdf-maker...
En dan knijpen we m er tussenuit: vandaag hebben we een grote koude bier verdiend. Die komt zo, als t log weer is bijgewerkt.
Terug op de school zoek ik een rustig plekkie uit om op adem te komen. Dat blijkt een goede keuze: veel van de kinderen hangen binnen de kortste keren om me heen en we hebben dolle pret. Ze willen natuurlijk weer allemaal op de foto en de video en we bedenken steeds weer nieuwe houdingen en situaties. Een meisje genaamd 'Tukituki' of zoiets ploft uiteindelijk om m'n schoot en valt prompt in slaap.
Marielle laat Eric de hulpmiddelen zien die we gister hebben klaargezet, ik installeer nog even een album-tool en de pdf-maker...
En dan knijpen we m er tussenuit: vandaag hebben we een grote koude bier verdiend. Die komt zo, als t log weer is bijgewerkt.
woensdag, januari 11, 2006
Hulp voor Eric
Vanmiddag met Marielle wat tooltjes ingericht voor de computerman Eric van Loreto. Hij is al reuze blij met de upload mogelijkheden en vanmiddag hebben we op zn PC een PDF tooltjes neergezet en een het mogelijk gemaakt om grote aantallen foto's in één keer te verkleinen. 
De tekeningen en brieven van de kinderen kan hij nu vrij eenvoudig digitaal gaan aanleveren. Anke en Marijke: hiep hiep hoera!
En zoals de oud-KLM-ers kunnen zien: als er hier al een clean desk policy bestaat, dan laat de toepassing ervan wat te wensen over. Dit is het ICT centrum van Loreto: het enige Airco-ed kantoortje van de hele organisatie.
De tekeningen en brieven van de kinderen kan hij nu vrij eenvoudig digitaal gaan aanleveren. Anke en Marijke: hiep hiep hoera!
En zoals de oud-KLM-ers kunnen zien: als er hier al een clean desk policy bestaat, dan laat de toepassing ervan wat te wensen over. Dit is het ICT centrum van Loreto: het enige Airco-ed kantoortje van de hele organisatie.
Calcutta
May you be happy, may you be well, may you be safe. Een boeddhistische mantra die door mijn hoofd spookt de hele dag sinds ik in Calcutta ben. Voor alles wat ik tegen kom, alle straatkindertjes die vandaag al aan mijn armen hingen in de straten van Calcutta, alle mensen met lepra zonder ledematen, de vrouw die heel hard tegen ons tekeer ging in t Bengali, alle mensen die op straat slapen, de hutjes langs de weg, de open riolen, de sloppen, alle straatkinderen die we kunnen redden, en die we niet kunnen redden, alle 250.000, nee wacht even, 2.500.000 (sorry, factor 10 vergist) kindertjes die hier dood gaan per jaar voordat ze 5 zijn, de geiten die vastgebonden staan te wachten totdat ze worden geslacht omdat het een islamitische feestdag is... Alle troep op straat, de geuren, stank, tegenstellingen.
Calcutta.
Ik dacht dat ik wel wat gezien had.
Mis. Ben in shock vandaag. Dat doet India met je. Het sleurt je van hoogtepunt naar dieptepunt. Van "ik wil hier nooit meer weg" naar "mag ik NU naar huis!". Van me ontzettend op mijn gemak voelen naar gene, alleen maar omdat ik blank ben, geld heb, kan doen wat ik wil, vrijheid heb, weer naar huis ga straks, terwijl al die mensen hier vast zitten.
Loreto
Ons schema zit vol. Gisteren zijn we aangekomen, om een uur of 9 's ochtends.
Vanaf het vliegveld meteen een taxi genomen naar Loreto Sealdah, de school die gerund wordt door Sister Cyril.
Zie voor een projectbeschrijving de net4kids pagina.
Loreto scholen zijn de sjieke elite scholen voor rijke kinderen. Een aantal jaren geleden is Sister Cyril, begonnen met een aantal straatkinderen opvangen op de zolder van de school die zij runt. Deze kinderen worden bijgeschoold door de rijkere kinderen en mogen daarna ook naar deze school. Zo ontstaat een briljante mix van arm en rijk, kansarm en kansrijk. Dit project is gegroeid en nu zitten er op meerdere Loreto scholen (vooralsnog in Calcutta) honderden van deze straatkinderen op zolder.
Wow.
Gisteren met Sister Cyril geluncht, en 's middags naar Loreto House geweest, een van de andere Loreto scholen. We werden erheen gebracht met een ambulance, die af en toe gebruikt wordt voor echte noodgevallen of om bezoek rond te rijden.
Ik heb geen kinderen, maar heb het gevoel dat ik er sinds gisteren een paar honderd bij heb...
Wat een moois daar. Wat een lol met de kinderen ook. We hebben heerlijk een uurtje rondgehangen op de school, gespeeld met de kinderen, thee gedronken met de teacher. We hebben hier een paar foto's bijgeplaatst, en hier is een fotoalbum van vorig jaar. Ik kan je zeggen, het ziet er nog zo uit..
Vandaag gaan we wat dingen doen voor de IT-man hier in het project. Morgenochtend heeft Sister Cyril een bezoek gepland voor ons aan Loreto Bowbazar, een van de andere Loreto scholen. 's Middags hebben we weer meeting. Sister Cyril heeft hier de touwtjes in handen. Alles wordt door haar en haar team feilloos geregeld. Vrijdag gaan naar Apanjan, een ander project buiten Calcutta, een tehuis voor gehandicapte meisjes. Ik ben er zeker van dat het weekend ook wel vol komt.
Details volgen in de komende dagen. Voor nu ben ik alweer erg onder de indruk van het werk dat hier verricht wordt, voel ik me weer meer bevoorrecht, heb ik weer veel geleerd over de tegenstellingen in het leven.
Wat is eigenlijk belangrijk?
Ik denk er nog even over na..
Liefs uit Calcutta
Calcutta.
Ik dacht dat ik wel wat gezien had.
Mis. Ben in shock vandaag. Dat doet India met je. Het sleurt je van hoogtepunt naar dieptepunt. Van "ik wil hier nooit meer weg" naar "mag ik NU naar huis!". Van me ontzettend op mijn gemak voelen naar gene, alleen maar omdat ik blank ben, geld heb, kan doen wat ik wil, vrijheid heb, weer naar huis ga straks, terwijl al die mensen hier vast zitten.
Loreto
Ons schema zit vol. Gisteren zijn we aangekomen, om een uur of 9 's ochtends.
Vanaf het vliegveld meteen een taxi genomen naar Loreto Sealdah, de school die gerund wordt door Sister Cyril.
Zie voor een projectbeschrijving de net4kids pagina.
Loreto scholen zijn de sjieke elite scholen voor rijke kinderen. Een aantal jaren geleden is Sister Cyril, begonnen met een aantal straatkinderen opvangen op de zolder van de school die zij runt. Deze kinderen worden bijgeschoold door de rijkere kinderen en mogen daarna ook naar deze school. Zo ontstaat een briljante mix van arm en rijk, kansarm en kansrijk. Dit project is gegroeid en nu zitten er op meerdere Loreto scholen (vooralsnog in Calcutta) honderden van deze straatkinderen op zolder.
Wow.
Gisteren met Sister Cyril geluncht, en 's middags naar Loreto House geweest, een van de andere Loreto scholen. We werden erheen gebracht met een ambulance, die af en toe gebruikt wordt voor echte noodgevallen of om bezoek rond te rijden.
Ik heb geen kinderen, maar heb het gevoel dat ik er sinds gisteren een paar honderd bij heb...
Wat een moois daar. Wat een lol met de kinderen ook. We hebben heerlijk een uurtje rondgehangen op de school, gespeeld met de kinderen, thee gedronken met de teacher. We hebben hier een paar foto's bijgeplaatst, en hier is een fotoalbum van vorig jaar. Ik kan je zeggen, het ziet er nog zo uit..
Vandaag gaan we wat dingen doen voor de IT-man hier in het project. Morgenochtend heeft Sister Cyril een bezoek gepland voor ons aan Loreto Bowbazar, een van de andere Loreto scholen. 's Middags hebben we weer meeting. Sister Cyril heeft hier de touwtjes in handen. Alles wordt door haar en haar team feilloos geregeld. Vrijdag gaan naar Apanjan, een ander project buiten Calcutta, een tehuis voor gehandicapte meisjes. Ik ben er zeker van dat het weekend ook wel vol komt.
Details volgen in de komende dagen. Voor nu ben ik alweer erg onder de indruk van het werk dat hier verricht wordt, voel ik me weer meer bevoorrecht, heb ik weer veel geleerd over de tegenstellingen in het leven.
Wat is eigenlijk belangrijk?
Ik denk er nog even over na..
Liefs uit Calcutta
maandag, januari 09, 2006
Een scholier maakt een tekening voor ons. Hij zit op de bridge school om het gat te overbruggen in zijn schoolopleiding. Doel is om hem binnen een jaar weer op een reguliere school te hebben.
Lichaamstaal
Een aantal van de kinderen doen hun verhaal. De vertaling hebben we niet nodig: hun blik, soms mat, soms boos en vurig, vertelt ons veel.
Een van de vele welkom dansen
Elk onderdeel van het bezoek aan het Save project levert weer een uitbundige dans op.
Tiruppur
Een waterput in Tiruppur. Je probeert een stemmige India foto te maken, dat lijkt te lukken, en als je op je schermpje kijkt, staat er ineens een joch uitdagend in je lens te kijken. Waar kwam die ineens vandaan!?
zondag, januari 08, 2006
Project Tiruppur
Waar te beginnen?
We zijn weer aangekomen in Bangalore, na een paar dagen Tiruppur. Ik ben de tijd een beetje kwijt, dagen duren heel lang maar vliegen voorbij. Ze beginnen heel vroeg en zitten dan helemaal vol met activiteiten zodat je aan het einde van de dag het idee hebt dat je 3 dagen verder bent.
Ok dan.
Hugo heeft al aardig wat geschreven dus ik hou het bij dat ik enorm onder de indruk ben van SAVE, en de projecten die ze uitvoeren in Tiruppur. Opvang van straatkinderen, het redden van kinderen uit de kinderarbeid, SOA/AIDS voorlichting, wat doen ze niet. Fantastische projecten.
Net4kids heeft maar een deel van de projecten op de website staan: het Ecological Park, dat straks het stuk land moet worden waarop hostels voor straatkinderen, werkplaatsen, fruit en groenten, etc moeten worden gebouwd en verbouwd, zodat de kinderen die worden opgevangen daar iets kunnen leren, en ze zichzelf misschien ten dele zelf kunnen onderhouden.
Mensen worden aangetrokken door Tiruppur doordat er erg veel werk is, in tegenstelling tot de rest van Tamil Nadu. Wanneer de oogsten tegenvallen breekt de honger uit, en trekt men massaal naar Tiruppur, waar werk genoeg is in de kleding industrie. Al dan niet met ouders, komen kinderen daar aan op zoek naar werk. Er zijn vele sloppen, veel langs de rivier, aan de rand van de stad. Verschrikkelijke omstandigheden. Stank, gebrek aan hygiene en schoon water. De kinderen en ouders vallen ten prooi aan de industrie die dankbaar gebruik maakt van goedkope krachten. SAVE doet veel aan voorlichting over labour en human rights, en probeert kinderen dus terug naar school te krijgen.
Wat me vooral erg bijblijft elke keer zijn de verhalen van de kinderen. We zijn in een paar scholen geweest en overal waar we kwamen zagen we kindertjes tussen 3 en 18, die allemaal al hebben meegemaakt wat ik in 3 levens nog niet mee hoop te maken. Ellendig en heftig. Misbruik, alcoholisme, dood, kinderarbeid.... Ik wil ze het liefst stuk voor stuk vasthouden en vertellen dat het echt allemaal goedkomt. Maar waar te beginnen...
Fijn dat er organisaties zijn als SAVE, die deze kids van de straat plukken voordat ze worden opgepikt door de middle men die ze weer doorverkopen aan de kledingindustrie.
Als ik even vergeten was waarom we dit ook alweer doen, waarom dit soort organisaties bestaat, waarom Net4kids bestaat, en waarom ik eraan meehelp... reminder genoeg. Ik heb er niet zoveel meer over te zeggen. Mijn zinnen zijn nog even op.
Ondertussen zijn we weer in Bangalore, waar we nog een dagje mogen rondlopen voordat we dinsdagochtend vroeg naar Calcutta vliegen voor 2 projecten. Overtreffende trap aan heftigheid ben ik bang.
We houden jullie op de hoogte.
Liefs
Yell
We zijn weer aangekomen in Bangalore, na een paar dagen Tiruppur. Ik ben de tijd een beetje kwijt, dagen duren heel lang maar vliegen voorbij. Ze beginnen heel vroeg en zitten dan helemaal vol met activiteiten zodat je aan het einde van de dag het idee hebt dat je 3 dagen verder bent.
Ok dan.
Hugo heeft al aardig wat geschreven dus ik hou het bij dat ik enorm onder de indruk ben van SAVE, en de projecten die ze uitvoeren in Tiruppur. Opvang van straatkinderen, het redden van kinderen uit de kinderarbeid, SOA/AIDS voorlichting, wat doen ze niet. Fantastische projecten.
Net4kids heeft maar een deel van de projecten op de website staan: het Ecological Park, dat straks het stuk land moet worden waarop hostels voor straatkinderen, werkplaatsen, fruit en groenten, etc moeten worden gebouwd en verbouwd, zodat de kinderen die worden opgevangen daar iets kunnen leren, en ze zichzelf misschien ten dele zelf kunnen onderhouden.
Mensen worden aangetrokken door Tiruppur doordat er erg veel werk is, in tegenstelling tot de rest van Tamil Nadu. Wanneer de oogsten tegenvallen breekt de honger uit, en trekt men massaal naar Tiruppur, waar werk genoeg is in de kleding industrie. Al dan niet met ouders, komen kinderen daar aan op zoek naar werk. Er zijn vele sloppen, veel langs de rivier, aan de rand van de stad. Verschrikkelijke omstandigheden. Stank, gebrek aan hygiene en schoon water. De kinderen en ouders vallen ten prooi aan de industrie die dankbaar gebruik maakt van goedkope krachten. SAVE doet veel aan voorlichting over labour en human rights, en probeert kinderen dus terug naar school te krijgen.
Wat me vooral erg bijblijft elke keer zijn de verhalen van de kinderen. We zijn in een paar scholen geweest en overal waar we kwamen zagen we kindertjes tussen 3 en 18, die allemaal al hebben meegemaakt wat ik in 3 levens nog niet mee hoop te maken. Ellendig en heftig. Misbruik, alcoholisme, dood, kinderarbeid.... Ik wil ze het liefst stuk voor stuk vasthouden en vertellen dat het echt allemaal goedkomt. Maar waar te beginnen...
Fijn dat er organisaties zijn als SAVE, die deze kids van de straat plukken voordat ze worden opgepikt door de middle men die ze weer doorverkopen aan de kledingindustrie.
Als ik even vergeten was waarom we dit ook alweer doen, waarom dit soort organisaties bestaat, waarom Net4kids bestaat, en waarom ik eraan meehelp... reminder genoeg. Ik heb er niet zoveel meer over te zeggen. Mijn zinnen zijn nog even op.
Ondertussen zijn we weer in Bangalore, waar we nog een dagje mogen rondlopen voordat we dinsdagochtend vroeg naar Calcutta vliegen voor 2 projecten. Overtreffende trap aan heftigheid ben ik bang.
We houden jullie op de hoogte.
Liefs
Yell
Bangalore
We hebben een krap reisschema..... Koud vier dagen in India, en ik ben al weer terug in Bangalore vanuit Tiruppur. In alle vroegte het bed uit om de trein van 5:45 te halen, een rit van ruim 6 uur. Dit keer in de sleeper class, dus nog lekker ff doordommelen....
Een bijzondere ontmoeting in de trein met een Indier. Hij begroette me meteen met "Hello Mr Hugo". Even heel erg gek, maar verklaarbaar als je bedenkt dat de passagierslijsten op het stations (en mogelijk ook elders) hangen. Toen het doel van onze reis aan de orde kwam, klonk een veelbetekenend 'o o'. Hij was van mening dat India wordt overspoeld met NGO's, dat het een nieuw soort kolonisatie is, en teveel mensen geld verdienen aan de armoede. Niet alleen in Nederland, ook bij deze Indier veel cynisme over goede doelen en de efficiency van de organisaties.... Na een gesprekje werd z'n stellige uitspraak een beetje genuanceerd: natuurlijk gold t niet voor alle organisaties. 't Was een gek contrast met de bevlogenheid van Aloysius en de op het oog soepele efficiency van zijn organisatie.
Vandaag hier in een shoppers paradise geprobeerd wat extra flash kaartjes te kopen, maar die zijn tot nu toe niet te vinden. We moeten dus maar gauw cd's gaan branden van alle foto's om de kaartjes weer leeg te maken. Bangalore heeft alles van een grote stad, tot en met trendy coffeeshops waar men in de rij staat om een plaatsje te bemachtigen. Daar hangt men kennelijk op de zondagmiddag.... Met een mobiel aan het oor, of op de tafel. Een grote tegenstelling met Tiruppur, dat veel traditioneler oogt.
De eerste paar dagen zijn me goed bevallen: hoop indrukken, vriendelijke mensen, lekker eten (!)
Een bijzondere ontmoeting in de trein met een Indier. Hij begroette me meteen met "Hello Mr Hugo". Even heel erg gek, maar verklaarbaar als je bedenkt dat de passagierslijsten op het stations (en mogelijk ook elders) hangen. Toen het doel van onze reis aan de orde kwam, klonk een veelbetekenend 'o o'. Hij was van mening dat India wordt overspoeld met NGO's, dat het een nieuw soort kolonisatie is, en teveel mensen geld verdienen aan de armoede. Niet alleen in Nederland, ook bij deze Indier veel cynisme over goede doelen en de efficiency van de organisaties.... Na een gesprekje werd z'n stellige uitspraak een beetje genuanceerd: natuurlijk gold t niet voor alle organisaties. 't Was een gek contrast met de bevlogenheid van Aloysius en de op het oog soepele efficiency van zijn organisatie.
Vandaag hier in een shoppers paradise geprobeerd wat extra flash kaartjes te kopen, maar die zijn tot nu toe niet te vinden. We moeten dus maar gauw cd's gaan branden van alle foto's om de kaartjes weer leeg te maken. Bangalore heeft alles van een grote stad, tot en met trendy coffeeshops waar men in de rij staat om een plaatsje te bemachtigen. Daar hangt men kennelijk op de zondagmiddag.... Met een mobiel aan het oor, of op de tafel. Een grote tegenstelling met Tiruppur, dat veel traditioneler oogt.
De eerste paar dagen zijn me goed bevallen: hoop indrukken, vriendelijke mensen, lekker eten (!)
