vrijdag, januari 06, 2006
Tiruppur
Op dit moment zit ik met Hugo in een honderdsterrenhotel in the middle of nowhere te internetten. We doen de laatste afspraken met de projecten, en morgen gaan we het eerste project bezoeken. Het hotel is het duurste dat ik ooit bezocht heb in India, maar ook het enige volgens mij in Tiruppur, dus ik laat het me lekker aanleunen, en trek straks mijn creditcard, na de nodige baantjes in het zwembad, het internet cafe, wellicht nog een massage en de laundry service. Om 5 uur kwamen ze zelfs complimentary koekjes brengen op de kamer. Die trouwens ook te groot is om vanuit het bed tv te kijken. De afstand is eenvoudigweg te groot. Wat een problemen hier.
Vandaag zijn we dus allebei aangekomen in Tiruppur, Tamil Nadu. Deze plaats staat niet in de Lonely Planet, of in de Rough Guide, en dat betekent eigenlijk dat er niets te zien is voor touristen. Nou, dat klopt wel. Het is een stoffig industriestadje.
Gisteravond ben ik vertrokken vanuit Pondicherry richting Villupuram, en vandaar had ik een sleeper trein naar Tiruppur. Niet veel geslapen, maar dit keer wel een bed. Ik ga vooruit. Indiers zijn niet de stilste mensen, dus als ze uitstappen ergens, of instappen, maken ze veel herrie en licht, en al hun mobiele telefoons gaan tegelijk af. Dus heb de halve nacht naar mijn ipod geluisterd en 2 uurtjes geslapen denk ik.
Vanmorgen om 9 uur was ik in Tiruppur. Onderweg hierheen heel veel groen, bananenbomen, cocosnoten, rijstvelden in verschillende stadia, mensen aan het werk in de velden, katoen, groen groen groen. Tiruppur zelf is te stoffig om in rond te lopen. Alles zit onder een dikke laag stof, het stikt van de kleine sweatshops, en de stad dankt zijn bestaan aan de kledingindustrie.
Hugo kwam aan om een uur of 12, vanuit Bangalore. Toch grappig als iemand op je deur klopt die je kent. We hebben een tijdje rondgelopen in Tiruppur. Veel foto's gemaakt en een beetje geintegreerd met de mensen. Maar echt veel is er niet te beleven verder.
We delen het hotel met fashion-mensen. Meest Europeanen die hier business komen doen. Hopelijk zijn er niet teveel kinderen betrokken bij hun projecten, anders delen we het hotel met de mensen die verantwoordelijk zijn voor het bestaan van ons project hier. Dat zou apart zijn.
Het project hier is erop gericht de straatkinderen die worden aangetrokken door de mogelijkheden om te werken in de kledingindustrie, van de straat te halen, onderdak en een opleiding te geven en terug te sturen de maatschappij in met skills waar ze wat mee kunnen hier. Daarnaast hoopt de stichting die we hier bezoeken door middel van de aankoop van een stuk land zijn eigen groente en fruit te kunnen verbouwen, en sustainable te zijn. Zo slaan ze meerdere vliegen in een klap. Straatkinderen opvangen, opleiden, en in onderhoud voorzien op een verantwoorde manier.
Morgenochtend worden we opgehaald door mensen van de stichting en gaan we een dagje met ze op pad. We houden jullie op de hoogte!
Tot dan. Eerst maar eens een potje slapen!
Yell
Vandaag zijn we dus allebei aangekomen in Tiruppur, Tamil Nadu. Deze plaats staat niet in de Lonely Planet, of in de Rough Guide, en dat betekent eigenlijk dat er niets te zien is voor touristen. Nou, dat klopt wel. Het is een stoffig industriestadje.
Gisteravond ben ik vertrokken vanuit Pondicherry richting Villupuram, en vandaar had ik een sleeper trein naar Tiruppur. Niet veel geslapen, maar dit keer wel een bed. Ik ga vooruit. Indiers zijn niet de stilste mensen, dus als ze uitstappen ergens, of instappen, maken ze veel herrie en licht, en al hun mobiele telefoons gaan tegelijk af. Dus heb de halve nacht naar mijn ipod geluisterd en 2 uurtjes geslapen denk ik.
Vanmorgen om 9 uur was ik in Tiruppur. Onderweg hierheen heel veel groen, bananenbomen, cocosnoten, rijstvelden in verschillende stadia, mensen aan het werk in de velden, katoen, groen groen groen. Tiruppur zelf is te stoffig om in rond te lopen. Alles zit onder een dikke laag stof, het stikt van de kleine sweatshops, en de stad dankt zijn bestaan aan de kledingindustrie.
Hugo kwam aan om een uur of 12, vanuit Bangalore. Toch grappig als iemand op je deur klopt die je kent. We hebben een tijdje rondgelopen in Tiruppur. Veel foto's gemaakt en een beetje geintegreerd met de mensen. Maar echt veel is er niet te beleven verder.
We delen het hotel met fashion-mensen. Meest Europeanen die hier business komen doen. Hopelijk zijn er niet teveel kinderen betrokken bij hun projecten, anders delen we het hotel met de mensen die verantwoordelijk zijn voor het bestaan van ons project hier. Dat zou apart zijn.
Het project hier is erop gericht de straatkinderen die worden aangetrokken door de mogelijkheden om te werken in de kledingindustrie, van de straat te halen, onderdak en een opleiding te geven en terug te sturen de maatschappij in met skills waar ze wat mee kunnen hier. Daarnaast hoopt de stichting die we hier bezoeken door middel van de aankoop van een stuk land zijn eigen groente en fruit te kunnen verbouwen, en sustainable te zijn. Zo slaan ze meerdere vliegen in een klap. Straatkinderen opvangen, opleiden, en in onderhoud voorzien op een verantwoorde manier.
Morgenochtend worden we opgehaald door mensen van de stichting en gaan we een dagje met ze op pad. We houden jullie op de hoogte!
Tot dan. Eerst maar eens een potje slapen!
Yell
# posted by Marielle @ 5:05 p.m. 
