zondag, januari 08, 2006
Project Tiruppur
Waar te beginnen?
We zijn weer aangekomen in Bangalore, na een paar dagen Tiruppur. Ik ben de tijd een beetje kwijt, dagen duren heel lang maar vliegen voorbij. Ze beginnen heel vroeg en zitten dan helemaal vol met activiteiten zodat je aan het einde van de dag het idee hebt dat je 3 dagen verder bent.
Ok dan.
Hugo heeft al aardig wat geschreven dus ik hou het bij dat ik enorm onder de indruk ben van SAVE, en de projecten die ze uitvoeren in Tiruppur. Opvang van straatkinderen, het redden van kinderen uit de kinderarbeid, SOA/AIDS voorlichting, wat doen ze niet. Fantastische projecten.
Net4kids heeft maar een deel van de projecten op de website staan: het Ecological Park, dat straks het stuk land moet worden waarop hostels voor straatkinderen, werkplaatsen, fruit en groenten, etc moeten worden gebouwd en verbouwd, zodat de kinderen die worden opgevangen daar iets kunnen leren, en ze zichzelf misschien ten dele zelf kunnen onderhouden.
Mensen worden aangetrokken door Tiruppur doordat er erg veel werk is, in tegenstelling tot de rest van Tamil Nadu. Wanneer de oogsten tegenvallen breekt de honger uit, en trekt men massaal naar Tiruppur, waar werk genoeg is in de kleding industrie. Al dan niet met ouders, komen kinderen daar aan op zoek naar werk. Er zijn vele sloppen, veel langs de rivier, aan de rand van de stad. Verschrikkelijke omstandigheden. Stank, gebrek aan hygiene en schoon water. De kinderen en ouders vallen ten prooi aan de industrie die dankbaar gebruik maakt van goedkope krachten. SAVE doet veel aan voorlichting over labour en human rights, en probeert kinderen dus terug naar school te krijgen.
Wat me vooral erg bijblijft elke keer zijn de verhalen van de kinderen. We zijn in een paar scholen geweest en overal waar we kwamen zagen we kindertjes tussen 3 en 18, die allemaal al hebben meegemaakt wat ik in 3 levens nog niet mee hoop te maken. Ellendig en heftig. Misbruik, alcoholisme, dood, kinderarbeid.... Ik wil ze het liefst stuk voor stuk vasthouden en vertellen dat het echt allemaal goedkomt. Maar waar te beginnen...
Fijn dat er organisaties zijn als SAVE, die deze kids van de straat plukken voordat ze worden opgepikt door de middle men die ze weer doorverkopen aan de kledingindustrie.
Als ik even vergeten was waarom we dit ook alweer doen, waarom dit soort organisaties bestaat, waarom Net4kids bestaat, en waarom ik eraan meehelp... reminder genoeg. Ik heb er niet zoveel meer over te zeggen. Mijn zinnen zijn nog even op.
Ondertussen zijn we weer in Bangalore, waar we nog een dagje mogen rondlopen voordat we dinsdagochtend vroeg naar Calcutta vliegen voor 2 projecten. Overtreffende trap aan heftigheid ben ik bang.
We houden jullie op de hoogte.
Liefs
Yell
We zijn weer aangekomen in Bangalore, na een paar dagen Tiruppur. Ik ben de tijd een beetje kwijt, dagen duren heel lang maar vliegen voorbij. Ze beginnen heel vroeg en zitten dan helemaal vol met activiteiten zodat je aan het einde van de dag het idee hebt dat je 3 dagen verder bent.
Ok dan.
Hugo heeft al aardig wat geschreven dus ik hou het bij dat ik enorm onder de indruk ben van SAVE, en de projecten die ze uitvoeren in Tiruppur. Opvang van straatkinderen, het redden van kinderen uit de kinderarbeid, SOA/AIDS voorlichting, wat doen ze niet. Fantastische projecten.
Net4kids heeft maar een deel van de projecten op de website staan: het Ecological Park, dat straks het stuk land moet worden waarop hostels voor straatkinderen, werkplaatsen, fruit en groenten, etc moeten worden gebouwd en verbouwd, zodat de kinderen die worden opgevangen daar iets kunnen leren, en ze zichzelf misschien ten dele zelf kunnen onderhouden.
Mensen worden aangetrokken door Tiruppur doordat er erg veel werk is, in tegenstelling tot de rest van Tamil Nadu. Wanneer de oogsten tegenvallen breekt de honger uit, en trekt men massaal naar Tiruppur, waar werk genoeg is in de kleding industrie. Al dan niet met ouders, komen kinderen daar aan op zoek naar werk. Er zijn vele sloppen, veel langs de rivier, aan de rand van de stad. Verschrikkelijke omstandigheden. Stank, gebrek aan hygiene en schoon water. De kinderen en ouders vallen ten prooi aan de industrie die dankbaar gebruik maakt van goedkope krachten. SAVE doet veel aan voorlichting over labour en human rights, en probeert kinderen dus terug naar school te krijgen.
Wat me vooral erg bijblijft elke keer zijn de verhalen van de kinderen. We zijn in een paar scholen geweest en overal waar we kwamen zagen we kindertjes tussen 3 en 18, die allemaal al hebben meegemaakt wat ik in 3 levens nog niet mee hoop te maken. Ellendig en heftig. Misbruik, alcoholisme, dood, kinderarbeid.... Ik wil ze het liefst stuk voor stuk vasthouden en vertellen dat het echt allemaal goedkomt. Maar waar te beginnen...
Fijn dat er organisaties zijn als SAVE, die deze kids van de straat plukken voordat ze worden opgepikt door de middle men die ze weer doorverkopen aan de kledingindustrie.
Als ik even vergeten was waarom we dit ook alweer doen, waarom dit soort organisaties bestaat, waarom Net4kids bestaat, en waarom ik eraan meehelp... reminder genoeg. Ik heb er niet zoveel meer over te zeggen. Mijn zinnen zijn nog even op.
Ondertussen zijn we weer in Bangalore, waar we nog een dagje mogen rondlopen voordat we dinsdagochtend vroeg naar Calcutta vliegen voor 2 projecten. Overtreffende trap aan heftigheid ben ik bang.
We houden jullie op de hoogte.
Liefs
Yell
# posted by Marielle @ 4:09 p.m. 
