donderdag, januari 12, 2006
Kan er ook nog wel bij...?
Gisteren was heftig. Na enkele biertjes en goed eten 's avonds voelde ik me wel wat beter. Alsof je even kunt ontsnappen aan de werkelijkheid van de stad. Dat is niet zo. Of wel. Ik ben er nog niet uit.
Het achtervolgt je, de stad. Af en toe vind je een 'pocket' ergens, een restaurant, internetcafe, of winkelstraat, die er heel westers uitziet. Dan lijkt het even alsof je niet midden in alle hevigheid zit. Alsof je even kunt ontsnappen. En ik moet zeggen, dat is wel fijn. Het is moeilijk om de hele dag in zo'n andere wereld te zitten, waar je eigenlijk geen privacy hebt, geconfronteerd wordt met alle heftigheid die er is in de wereld, op zo'n enorm grote schaal, zo dichtbij, met 13 miljoen Indiers in een stad, mensen op straat levend, slapend, wonend, stof, smog, heel veel getoeter, bollywoodmuziek, gerochel, ....
Nu zit ik in zo'n pocket dus. I-Way. De internetcafe-keten in India. En straks stappen we nog zo'n pocket binnen, een restaurant waar je 90% van de stad nooit zult zien. Nou ja.
Vandaag zijn we naar Loreto Bowbazar geweest. Een van de Loreto scholen waar een paar honderd Rainbow kinderen zitten. Zo worden ze genoemd, straatkinderen is niet echt een bevorderlijke naam voor ze.. Affijn, het concept is hetzelfde, de rainbows wonen in de school, en worden klaargestoomd om naar de reguliere scholen te gaan, alwaar ze lekker mixen met de rijke kinderen.
We hebben een snelle rondleiding gehad en gesproken met Sister Anita, een mooie Indiase die daar de boel runt. Fantastisch wederom. Kindertjes die een dans doen voor ons, en daarna allemaal op de foto willen. Popjes. Popjes.
Het aardige hier is dat bijna alle kinderen elke middag twee uur naar 'huis' gaan. Huis tussen aanhalingstekens want echt een huis is het niet. Meer twee vierkante meter met een stuk zeil erboven, op straat ergens. Maar ze gaan. Dan helpen ze hun ouders voor een paar uur, en dan komen ze weer terug, voor huiswerk, het avondeten en de nacht. De meesten zijn 's nachts niet veilig op de straten, omdat er altijd wel ergens (sexueel) geweld of alcoholisme of een combinatie daarvan op de loer ligt, al dan niet binnen de familie. Maar thuis blijft thuis dus ze verliezen de band met hun ouders niet. Daarnaast kunnen zij, doordat ze op school zitten, hun ouders helpen met van alles (rekenen, lezen, etc).
Afhankelijk van de leeftijd die ze hebben wanneer ze binnenkomen, worden ze klaargestoomd voor English Medium School of Bengali Medium School. Als ze al vrij oud zijn gaan ze naar een school in hun eigen taal, en als ze jonger zijn en nog goed engels kunnen leren gaan ze naar de Engelse Medium School. Ook wanneer de kans aanwezig is dat hun ouders ze op een dag weghalen uit het programma, worden ze naar de Bengaalse scholen gestuurd, dan kunnen ze later alsnog naar een Government school, in hun eigen taal. Nou ja, je begrijpt, er zit een heel systeem in.
Fijn weer, om te zien wat daar allemaal gebeurt. Het begon aardig te wennen. Het was een mooie ochtend.
Oude daklozen
En toen kwamen we terug in Loreto Sealdah, bij Sister Cyril, want we zouden met haar lunchen. Nou wilde het geval dat een groepje rainbows net voor hun dagelijkse rondje door het station ging, of we meewilden?
Tuurlijk.
Elke dag worden door de Loreto school 39 maaltijden uitgedeeld in het station vlakbij, aan oudere daklozen die daar wonen. Via het programma FOKE (Friends Of Kolkata Elderly). De rainbows zelf helpen mee met de distributie, praten een beetje met de mensen, alsof het hun oma's zijn. Er is een programma voor oudere daklozen, en een tehuis, maar de meesten willen niet weg van hun vaste plek in het station, omdat ze bang zijn dat hun familie ze dan niet meer kan vinden. Terwijl de ironie wil dat ze meestal door hun eigen familie het huis uitgezet zijn, en die familie ze nooit komt opzoeken. Nou ja, waanzinnige omstandigheden weer. Ik dacht dat we het wel gezien hadden nu. Dream on baby. Dit is Calcutta.
Elke oudere dakloze kennen ze, ze weten precies waar ze allemaal zitten, dus in een uur ofzo rennen ze het hele station door op zoek naar deze regulars. Stuk voor stuk krijgen ze rijst en groenten. Elke dag. De rainbows zijn er erg geroutineerd in. Ik weet niet wat meer indruk maakte, het feit dat er zoveel zijn, of het feit dat de rainbows zo alledaags de maaltijden uitdelen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is...
En het feit dat het zo grootschalig en 'in-your-face' is, maakt ook dat het hard aankomt. Er is weer geen ontsnappen aan. De rainbows trekken ons overal bij, foto's moeten we maken. Van de arme oudjes. Au.
Mijn woorden zijn op. Wederom. Ook hier zal ik wel weer aan wennen. Maar ik kan niet helpen elke keer te bedenken dat ik weer weg mag straks... Over referentiekaders gesproken.. Wat is dit toch voor wereld?
Deze stad is ongelooflijk. De programma's hier zijn ongelooflijk. De impact ervan.. Ik ga Sister Cyril voordragen voor de nobelprijs voor de vrede, in navolging van Sister Teresa.
Het is tijd dit allemaal weer heel even te vergeten in een andere 'pocket'. Kan het niet allemaal tegelijk verwerken. En morgen is er weer een dag, gaan we naar een ander project, Apanjan, daarover later dus meer.
May you be happy, dan maar weer.
Yell
Gisteren was heftig. Na enkele biertjes en goed eten 's avonds voelde ik me wel wat beter. Alsof je even kunt ontsnappen aan de werkelijkheid van de stad. Dat is niet zo. Of wel. Ik ben er nog niet uit.
Het achtervolgt je, de stad. Af en toe vind je een 'pocket' ergens, een restaurant, internetcafe, of winkelstraat, die er heel westers uitziet. Dan lijkt het even alsof je niet midden in alle hevigheid zit. Alsof je even kunt ontsnappen. En ik moet zeggen, dat is wel fijn. Het is moeilijk om de hele dag in zo'n andere wereld te zitten, waar je eigenlijk geen privacy hebt, geconfronteerd wordt met alle heftigheid die er is in de wereld, op zo'n enorm grote schaal, zo dichtbij, met 13 miljoen Indiers in een stad, mensen op straat levend, slapend, wonend, stof, smog, heel veel getoeter, bollywoodmuziek, gerochel, ....
Nu zit ik in zo'n pocket dus. I-Way. De internetcafe-keten in India. En straks stappen we nog zo'n pocket binnen, een restaurant waar je 90% van de stad nooit zult zien. Nou ja.
Vandaag zijn we naar Loreto Bowbazar geweest. Een van de Loreto scholen waar een paar honderd Rainbow kinderen zitten. Zo worden ze genoemd, straatkinderen is niet echt een bevorderlijke naam voor ze.. Affijn, het concept is hetzelfde, de rainbows wonen in de school, en worden klaargestoomd om naar de reguliere scholen te gaan, alwaar ze lekker mixen met de rijke kinderen.
We hebben een snelle rondleiding gehad en gesproken met Sister Anita, een mooie Indiase die daar de boel runt. Fantastisch wederom. Kindertjes die een dans doen voor ons, en daarna allemaal op de foto willen. Popjes. Popjes.
Het aardige hier is dat bijna alle kinderen elke middag twee uur naar 'huis' gaan. Huis tussen aanhalingstekens want echt een huis is het niet. Meer twee vierkante meter met een stuk zeil erboven, op straat ergens. Maar ze gaan. Dan helpen ze hun ouders voor een paar uur, en dan komen ze weer terug, voor huiswerk, het avondeten en de nacht. De meesten zijn 's nachts niet veilig op de straten, omdat er altijd wel ergens (sexueel) geweld of alcoholisme of een combinatie daarvan op de loer ligt, al dan niet binnen de familie. Maar thuis blijft thuis dus ze verliezen de band met hun ouders niet. Daarnaast kunnen zij, doordat ze op school zitten, hun ouders helpen met van alles (rekenen, lezen, etc).
Afhankelijk van de leeftijd die ze hebben wanneer ze binnenkomen, worden ze klaargestoomd voor English Medium School of Bengali Medium School. Als ze al vrij oud zijn gaan ze naar een school in hun eigen taal, en als ze jonger zijn en nog goed engels kunnen leren gaan ze naar de Engelse Medium School. Ook wanneer de kans aanwezig is dat hun ouders ze op een dag weghalen uit het programma, worden ze naar de Bengaalse scholen gestuurd, dan kunnen ze later alsnog naar een Government school, in hun eigen taal. Nou ja, je begrijpt, er zit een heel systeem in.
Fijn weer, om te zien wat daar allemaal gebeurt. Het begon aardig te wennen. Het was een mooie ochtend.
Oude daklozen
En toen kwamen we terug in Loreto Sealdah, bij Sister Cyril, want we zouden met haar lunchen. Nou wilde het geval dat een groepje rainbows net voor hun dagelijkse rondje door het station ging, of we meewilden?
Tuurlijk.
Elke dag worden door de Loreto school 39 maaltijden uitgedeeld in het station vlakbij, aan oudere daklozen die daar wonen. Via het programma FOKE (Friends Of Kolkata Elderly). De rainbows zelf helpen mee met de distributie, praten een beetje met de mensen, alsof het hun oma's zijn. Er is een programma voor oudere daklozen, en een tehuis, maar de meesten willen niet weg van hun vaste plek in het station, omdat ze bang zijn dat hun familie ze dan niet meer kan vinden. Terwijl de ironie wil dat ze meestal door hun eigen familie het huis uitgezet zijn, en die familie ze nooit komt opzoeken. Nou ja, waanzinnige omstandigheden weer. Ik dacht dat we het wel gezien hadden nu. Dream on baby. Dit is Calcutta.
Elke oudere dakloze kennen ze, ze weten precies waar ze allemaal zitten, dus in een uur ofzo rennen ze het hele station door op zoek naar deze regulars. Stuk voor stuk krijgen ze rijst en groenten. Elke dag. De rainbows zijn er erg geroutineerd in. Ik weet niet wat meer indruk maakte, het feit dat er zoveel zijn, of het feit dat de rainbows zo alledaags de maaltijden uitdelen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is...
En het feit dat het zo grootschalig en 'in-your-face' is, maakt ook dat het hard aankomt. Er is weer geen ontsnappen aan. De rainbows trekken ons overal bij, foto's moeten we maken. Van de arme oudjes. Au.
Mijn woorden zijn op. Wederom. Ook hier zal ik wel weer aan wennen. Maar ik kan niet helpen elke keer te bedenken dat ik weer weg mag straks... Over referentiekaders gesproken.. Wat is dit toch voor wereld?
Deze stad is ongelooflijk. De programma's hier zijn ongelooflijk. De impact ervan.. Ik ga Sister Cyril voordragen voor de nobelprijs voor de vrede, in navolging van Sister Teresa.
Het is tijd dit allemaal weer heel even te vergeten in een andere 'pocket'. Kan het niet allemaal tegelijk verwerken. En morgen is er weer een dag, gaan we naar een ander project, Apanjan, daarover later dus meer.
May you be happy, dan maar weer.
Yell
# posted by Marielle @ 3:35 p.m. 
