zaterdag, januari 14, 2006
Apanjan
Overtreffende trap...
Gisteren hebben we ons project Apanjan bezocht. Het kan wel mooier. Ik denk echt serieus dat we nu alles gehad hebben. Apanjan is een campus voor gehandicapte kindertjes. Heel mooi opgezet, heel schoon, ruim, en de kinderen hebben het er duidelijk naar hun zin.
Net4kids sponsort daar het meisjesgebouw. Dat is net neergezet. Ach wat mooi. We werden verwelkomd door een paar van de kindertjes, kregen bloemen en daarna een rondleiding. Hartstikke leuk. De kids krijgen daar goeie begeleiding. Fysiotherapie, bezigheidstherapie, scholing, noem het maar op. En je ziet ze echt vooruit gaan. Heel erg leuk.
En alsof het allemaal niet op kon, hebben we daarna nog een huis bezocht van dezelfde stichting van Project Apanjan (OFFER), voor met HIV besmette kinderen. Deze kinderen krijgen medicijnen dus kunnen goed functioneren. Het zijn er nu 3, maar het plan is dat het er over een tijdje ongeveer 30 worden. Er is al een stuk land, waarop dan een gebouw gezet moet gaan worden voor dit doel. Ook weer zo'n fijne organisatie. Met een heel bevlogen directeur, Kollal, die ons heeft rondgeleid, en ook niet ophoudt met nieuwe dingen bedenken om het allemaal nog mooier en fijner te maken voor de kinderen.
Naast deze twee projecten hebben ze ook een aantal scholen en andere projecten, waarvan we er vandaag nog 3 gezien hebben. Een tehuis voor jongens, en een voor meisjes. Straatkindertjes zonder ouders. En een project om straatkinderen te begeleiden met hun huiswerk, checkups te laten doen door dokers, en ze wat intensiever te begeleiden.
Nou ja, zal ik nog doorgaan? Ik weet niet meer zo goed wat te zeggen. Het is een beetje op.
Ik voel me opgelucht dat het voorbij is in Calcutta, en schuldig tegelijk, omdat ik weg mag. En zoveel mensen dat niet kunnen.
Maar het is heftig. 's Ochtends voel ik me alsof ik 2 pakjes sigaretten gerookt heb, de smog de hele dag bezorgt ons hoofdpijn en verkoudheid. Het getoeter en al die mensen maakt dat je af en toe heel hard wilt wegrennen. Teveel mensen op een te kleine oppervlakte. Teveel.
Maar zoo mooi. Had het niet willen missen, dat niet.
Morgen hebben we een dagje vrij! YES. Gaan we eens kijken wat er nog meer te beleven valt in Calcutta. Dan vliegen we maandag naar Kathmandu. Een nieuw avontuur.
Tot snel,
Liefs uit Calcutta
Yell
Gisteren hebben we ons project Apanjan bezocht. Het kan wel mooier. Ik denk echt serieus dat we nu alles gehad hebben. Apanjan is een campus voor gehandicapte kindertjes. Heel mooi opgezet, heel schoon, ruim, en de kinderen hebben het er duidelijk naar hun zin.
Net4kids sponsort daar het meisjesgebouw. Dat is net neergezet. Ach wat mooi. We werden verwelkomd door een paar van de kindertjes, kregen bloemen en daarna een rondleiding. Hartstikke leuk. De kids krijgen daar goeie begeleiding. Fysiotherapie, bezigheidstherapie, scholing, noem het maar op. En je ziet ze echt vooruit gaan. Heel erg leuk.
En alsof het allemaal niet op kon, hebben we daarna nog een huis bezocht van dezelfde stichting van Project Apanjan (OFFER), voor met HIV besmette kinderen. Deze kinderen krijgen medicijnen dus kunnen goed functioneren. Het zijn er nu 3, maar het plan is dat het er over een tijdje ongeveer 30 worden. Er is al een stuk land, waarop dan een gebouw gezet moet gaan worden voor dit doel. Ook weer zo'n fijne organisatie. Met een heel bevlogen directeur, Kollal, die ons heeft rondgeleid, en ook niet ophoudt met nieuwe dingen bedenken om het allemaal nog mooier en fijner te maken voor de kinderen.
Naast deze twee projecten hebben ze ook een aantal scholen en andere projecten, waarvan we er vandaag nog 3 gezien hebben. Een tehuis voor jongens, en een voor meisjes. Straatkindertjes zonder ouders. En een project om straatkinderen te begeleiden met hun huiswerk, checkups te laten doen door dokers, en ze wat intensiever te begeleiden.
Nou ja, zal ik nog doorgaan? Ik weet niet meer zo goed wat te zeggen. Het is een beetje op.
Ik voel me opgelucht dat het voorbij is in Calcutta, en schuldig tegelijk, omdat ik weg mag. En zoveel mensen dat niet kunnen.
Maar het is heftig. 's Ochtends voel ik me alsof ik 2 pakjes sigaretten gerookt heb, de smog de hele dag bezorgt ons hoofdpijn en verkoudheid. Het getoeter en al die mensen maakt dat je af en toe heel hard wilt wegrennen. Teveel mensen op een te kleine oppervlakte. Teveel.
Maar zoo mooi. Had het niet willen missen, dat niet.
Morgen hebben we een dagje vrij! YES. Gaan we eens kijken wat er nog meer te beleven valt in Calcutta. Dan vliegen we maandag naar Kathmandu. Een nieuw avontuur.
Tot snel,
Liefs uit Calcutta
Yell
# posted by Marielle @ 3:43 p.m. 
