Net4kids Travel Blog

Ik ben gisteravond aangekomen in Calcutta en zit nu op mijn hotelkamer deze blog te schrijven. Kan alle indrukken van deze dagen bijna niet meer processen.. zoveel gezien, zoveel verhalen gehoord. Ik denk elke keer, jee dit is wel heftig, maar elke keer kom ik erachter dat het nog heftiger kan zeg maar. En dan voel je je gewoon best raar als je na al die heftige ervaringen weer op je fijne hotelkamertje zit te schrijven. Ben wel blij dat wij met Net4kids, ondanks ze zovele problemen die er in India zijn en voorlopig nog wel blijven, toch iets kunnen bijdragen aan al het kinderleed dat ik hier zie.

Drukke week gehad. Maandag en dinsdag was ik bij Britto en SSH. Was zo goed om daar te zijn en alle stafleden, kinderen en families te ontmoeten. Het is zo goed om daar geweest te zijn om alles beter te begrijpen. Je begrijpt en voelt het pas echt als je er bent. De 1e dag daar groepsdiscussie met ouders/verzorgers en een groep kinderen. Veel verhalen over hun situatie, waarom ze in het SSH programma terecht zijn gekomen en wat voor impact het heeft gehad op hun leven. Elk kind heeft zijn eigen verhaal. Een heeft een ouder verloren, anderen beide ouders, sommige kinderen zijn ook zelf geinfecteerd. Er waren veel oude grijze koppies, opa's en oma's die de kinderen hebben opgenomen om voor te zorgen nadat hun kind en partner waren overleden. Erg trieste verhalen. SSH ondersteunt deze verzorgers, zodat de kinderen bij hen kunnen blijven wonen, naar school kunnen gaan, medische zorg krijgen etc. Elke maand wordt ieder kind bezocht om te kijken hoe het met ze gaat. Dinsdag was er de maandelijkse meeting met alle kinderen en ouders. Vele vrolijke koppies in de zaal en ik was aanwezig in mijn nieuwe Indiase pak, die ik niet wilde, maar wel moest accepteren van de president of the board van SSH.. Ik kon duidelijk verschil zien tussen de 'nieuwe' en de oude kinderen. Net4kids steunt sinds deze maand 150 extra kinderen. Voor de nieuwe kinderen was het de 1e keer dat ze er waren, en ze zagen er toch wat minder verzorgd en minder sociaal uit. Het was een prachtige ervaring om bij SSH te kunnen zien en alle volwassenen en kinderen te ontmoeten!




















Daarna bij SAVE en alle mensen daar ontmoet. Indrukwekkend om te zien wat ze allemaal doen. Kinderen worden gered uit de kinderarbeid en krijgen een kans op onderwijs. Heftige verhalen van kinderen die voornamelijk in de katoenindustrie hebben gewerkt, waar die regio om bekend staat, maar ook in de bouw. Meisjes van 7 jaar die stenen droegen de hele dag.

Nu ben ik in Calcutta bij de rainbow homes. Het is geen goede tijd om de homes te bezoeken, want het is vakantie, speciale feestdagen. Dat had ik al vernomen van Sr. Cyril. Zelfs de meeste sisters zijn niet hier. Dat is wel heel jammer. Maar met alle andere organisatie planningen waar ik rekening mee moest houden, kon het helaas niet anders. En ik zie liever een beetje van de rainbow homes, dan helemaal niks. Morgen ga ik naar Bowbazar en ontmoet ik sister Flora. Vandaag de hele dag op Loreto Sealdah geweest. Ongeveer 30 kinderen waren daar nog nu, omdat ze geen ouders hebben bij wie ze de feestdagen door kunnen brengen.

Vandaag een hele drukke en indrukwekkende dag gehad. Ze plannen de dagen hier goed vol, half 10 vanochtend opgehaald door Britto SSH, en half 11 terug in hotel. Heb vandaag ouders gezien en gesproken van het FCP programma, kinderen en stafleden van SSH. Daarna zijn we bij een school geweest waar een aantal kinderen uit het programma opzitten, gemengd met niet geaffecteerde HIV/aids kinderen, plus 4 huisbezoeken aan gezinnen die steun ontvangen. was erg heftig om te zien. Ze wonen echt in hutjes, hebben helemaal niks en slapen op de grond. En het was een rare gewaarwording vandaag om te zien hoe hele dorpen uitliepen om te zien wie er in hun dorp op bezoek kwam. Ze vonden me allemaal erg interessant en ik werd zowat opgevreten door al die kinderen. Grote dankbaarheid getoond de hele dag, was echt niet normaal. Ze kusten zelfs soms mijn hand. Wel bizar hoor.

De kinderen aan het woord vond ik het mooist. De kracht die ze uitstralen en zoveel dromen. Ze willen echt zo hard leren om al hun dromen te bereiken. Ze straalden helemaal. Prachtig. Morgen is de maandelijkse bijeenkomst van alle kinderen uit het programma, dit keer voor het eerst 300!

Mijn eerste dagen in India zitten erop. Dinsdagavond aangekomen in Delhi en nu in Chennai. Ik had een goede vlucht gehad, was er al in 7 uur vliegen, dat was dichterbij dan ik dacht! Toen ik aankwam stond er netjes een mannetje van Smile te wachten met een bordje Ms. Sandra. Dus dat ging soepel. Hij bracht me naar mijn hotel. Onderweg gelijk veel indrukken van India, onwijs druk verkeer, constant getoeter, veel van die tuk tuk wagentjes op de weg, en op een 3 baansweg stonden 4 rijen (!) auto's te wachten op het stoplicht. Ik dacht echt dat ik geplet zou worden -:) maar gaat toch allemaal goed in het verkeer, ook al denk je constant van niet. Het is echt een mierenhoop op straat, in Delhi, maar hier in Chennai ook! Al zeggen ze dat het hier dus wel meevalt. Auto's, brommers, fietsen, voetgangers, alles gaat kris kras door elkaar heen. We moesten op de 'snelweg' ook een keer hard remmen, omdat er een kudde koeien overstak.

Ik moest even wennen aan het tijdsverschil, 3,5 later is het hier. De eerste dagen moeilijk slapen en moe wakker, maar nu is dat wel gewend.

In Delhi heb ik het e-learning center van Smile gezien. Goede meeting gehad met de projectmensen van de e-learning centre en de programma manager van Smile. Erg leuke en gemotiveerde mensen allemaal. In het e-learning centre hadden ze helemaal een toneelstukje in het engels voorbereid, ik kreeg bloemen en een zelfgeborduurd werkje. Echt zo grappig allemaal. Daarnaast moest ik een paar diploma's uitreiken van geslaagde studenten. ook mooie foto's en video's gemaakt. Toen gingen ook al de kinderen zich voorstellen en vertellen wat ze wilde worden, sommige werden wel zenuwachtig van zoveel kijkende mensen volgens mij. Ook wat kinderen ontmoet die al een baan hebben en dus baat hebben gehad bij het programma.

Smile doet veel om die kids aan een baan te helpen, sollicitatiegesprekken faciliteren en helpen voorbereiden, bedrijven benaderen etc, ze hebben ook een soort uitzendbureau functie eigenlijk. Het koppelen van studenten aan een werkgever. Op de website van Smile hebben ze ook een database staan sinds kort met alle vacatures, en deze zijn dan toegankelijk voor alle studenten van het e-learning programma. Verder stimuleren ze veel lokale acties van het center, zodat ze zoveel mogelijk eigen fondsen gaan werven en hierdoor onafhankelijk worden van Smile. De regel is dat ze 3 jaar ondersteuning krijgen en het daarna zelf moeten regelen.

Nu ben ik in Chennai en gister bij het e-learning center hier geweest. De lokale organisatie die dit project uitvoert heeft een goede reputatie en implementeert meerdere projecten voor straatkinderen in deze regio. Meeting gehad gister en de kinderen in de computer- en engelse lessen gezien. Ze lieten me zien wat ze allemaal geleerd hadden. Dit center is van start gegaan in juli en de eerste studenten zullen klaar zijn in december. Ze willen hier graag allemaal bij een callcenter werken of iets administratiefs doen met de opleiding vertelden de leerlingen mij. Indrukwekkend om te zien hoe deze centra op een gelijke manier werken in Delhi en Chennai, en zo zijn er nog 52 centra meer in India! Met 50 in de planning.



Ze werken allemaal op dezelfde manier, zelfde curricula, en de leraren worden door Smile op 1 lijn gezet door trainingen. Smile heeft een goed netwerk en meerdere vestigingen in India, waardoor zij ook de groei en kwaliteit kunnen waarborgen.

Verder is het af en toe net alsof ik in een film zit. Je ziet de meest prachtige gebouwen en tempels, maar ook verschrikkelijke scenarios. Mensen slapend op straat, bedelende kinderen etc. Het is nu een feestdag, dus gister kocht iedereen fruit, bloemen en kokosnoten om voor hun Indiase goden te leggen en hen te eren. Gister ook in een tempel geweest waar dit gebeurde. Erg interessant om te zien. Daarnaast moet ik soms ook wel lachen, omdat al verschillende malen mensen mij hebben gevraagd met ze op de foto te gaan. Voel me soms wel een attractie hier..

Morgen vlieg ik naar Madurai om SSH en SAVE te bezoeken in de komende week!

Nog één post dan op deze reis. Om een beetje luchtig af te sluiten. Zit inmiddels in Delhi en begin morgen aan de internettraining voor Smile Foundation.

En als ik dan de Room Service bel in het hotel, roept dat direct herinneringen op... En net als Flappie van Youp van t Hek er elke kerst bijhoort, zo ga ik van 'Ruin sorbees' denk ik maar een traditie maken bij elk India bezoek:

Hardop lezen voor het maximale effect (en dan heeft je gezelschap er ook wat aan):

Room Service (RS): "Morny. Ruin sorbees"
Guest (G): "Sorry, I thought I dialled room-service"
RS: "Rye..Ruin sorbees..morny! Djewish to odor sunteen??"
G: "Uh..yes..I'd like some bacon and eggs"
RS: "Ow July den?"
G: "What??"
RS: "Ow July den?...pry, boy, pooch?"
G : "Oh, the eggs! How do I like them? Sorry, scrambled please."
RS: "Ow July dee bayhcem...crease?"
G: "Crisp will be fine."
RS: "Hokay. An San tos?"
G: "What?"
RS: "San tos. July San tos?"
G: "I don't think so"
RS: "No? Judo one toes??"
G: "I feel really bad about this, but I don't know what 'judo one toes' means."
RS: "Toes! toes!...why djew Don Juan toes? Ow bow singlish mopping we bother?"
G: "English muffin!! I've got it! You were saying 'Toast.' Fine. Yes, an English muffin will be fine."
RS: "We bother?"
G: "No..just put the bother on the side."
RS: "Wad?"
G: "I mean butter...just put it on the side."
RS: "Copy?"
G: "Sorry?"
RS: "Copy...tea...mill?"
G: "Yes. Coffee please, and that's all."
RS: "One Minnie. Ass ruin torino fee, strangle ache, crease baychem, tossy singlish mopping we bother honey sigh, and copy....rye??"
G: "Whatever you say"
RS: "Tendjewberrymud"
G: "You're welcome"

De opzet is eenvoudig: met de Leaseplanbus rijdt Watabaran drie maal per week naar de sloppen van Kathmandu. Een voormalige straatjongen (Moti is zijn naam als ik het goed heb begrepen), ooit opgevangen door Watabaran en nu een 'social worker' zorgt dat het ijs gebroken wordt: we zoeken jongens op op een vuilnisbelt. Daar scharrelen ze een kostje bij elkaar. Ik heb de indruk dat Moti start met een koetjes en kalfjes gesprek, en gaandeweg hoort hij over eventuele problemen. Als er wat is worden de jongens uitgenodigd mee naar de bus te lopen, en krijgen daar een behandeling/medicatie door een verpleegster.

Vooral veel tetanusprikken deze avond. Eén van de jongens is er een tijdje terug uitgepikt omdat hij het ene probleem na het andere had: hij bleek uiteindelijk HIV positief. Zit nu op medicatie dat door het ziekenhuis wordt verstrekt. Die jongen doet z'n verhaal in gebrekkig Engels... Sta ik daar in m'n o'Neill jasje, dikke camera en m'n goede fatsoen... En over half uurtje zit ik weer in mn hotel met mn biertje en een filmpje op de MacBook. Welke emoties het allemaal oproept, weet ik niet eens.

Van wat ik van projecten van Net4kids heb gezien, is dit ook wel de heftigste. Het is ook een heel ander beeld dan de jonge, aandoenlijk kinderen die hun plek al hebben gevonden in een van de Net4kids projecten. Wat ik vanavond zie, is wat er aan vooraf gaat. Bovendien gaat het hier om jongens in de allermoeilijkste leeftijd met vaak al jaren een leven op straat.

Toch slaagt Watabaran erin om sommige van die jongens een plek te geven in een 'home', te zorgen voor normale dingen als eten en een bed, en ze iets van een opleiding te geven. Het risico van drop outs is groot, want de verandering is natuurlijk enorm van het straatleven naar een strak georganiseerd home. Het is dus ook een strenge voorwaarde, dat de jongens zelf willen...

Hier stopt de week Kathmandu. Door naar Delhi....

Tot een volgende post van een Net4kids traveller!

De (dikke) week is voorbij gevlogen. En met de dag werden ze leergieriger. De komst van Bimal is voor de ICT heel goed. Hij weet van wanten. En er zit nu ook een Nepalese vrijwilligster, Mahima, die de handigheid heeft, alleen veel niet weet, maar supersnel oppikt. Ze weet van het bestaan van Skype, maar kan zich er nog niet goed een voorstelling van maken. Maar met een uitleg van een paar minuten is ze aan de gang en heeft ze al oude studievrienden uit Bangalore gevonden. 't Zou heel mooi zijn als zij een vaste plek bij NMG krijgt. Ze hoopt er in elk geval vurig op... Kwestie van budget? Is me niet helemaal duidelijk geworden.

Ook hier weer de zelfde constatering over het sturen van materiaal. Verouderde computers, soms Duitstalige... Soms niet eens netjes opnieuw geinstalleerd. 't Is niet zo erg als wat ik in Ghana hier en daar heb aangetroffen, maar niet alles wat gratis wordt gegeven, is ook een welkome gift. Leerpunt voor de gevers, maar ook voor de ontvangers.

Wat moeten ze ermee? Heb beloofd ze wat goede apparatuur te sturen. De notebook die ik jaren terug doneerde is echt aan vervanging toe, en nog wat andere dingetjes.

Een klein tegenslag: mn flash-card met foto's van gisteravond (Mobile Health Service) is gecrasht. Ga de foto's proberen te recoveren. Als dat lukt, plaats ik ze vanavond nog.

De homes van Watabaran. Op de eerste foto zie je Simla, 'wereldberoemd' geworden binnen Leaseplan (de grote sponsor voor Watabaran) met de foto die ik vier jaar terug van haar maakte. De Leaseplan foto hangt ook overal in de home. Leuk te zien. De andere meisjes waren wel wat jaloers....